Wie is online
4 bezoekers online
Voor alle nieuwe posts…

Volg ons op Twitter

Tweet het openingsbericht ->
Schrijf ons

Je kunt ons altijd schrijven via de contactpagina. Daar vind je ook richtlijnen, voor het geval dat je mail-notificaties wenst bij nieuwe 'posts' aangaande Best. 

Rubrieken
Opinie of niet?

ls een post op deze site begint met wat in de typografie heet een initiaal, zoals de A hier, bevat zij een mening of interpretatie van de schrijver.

English?

Translation by Google in Chrome: please, click the right mouse button and select 'English'.

Archief
april 2021
Z M D W D V Z
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

Archief van de rubriek ‘Netflix’

Flower Power maar dan andersom

serpentat me in de miniserie (8 afleveringen) van The Serpent, een coproductie van Netflix en de BBC (google even, want het stikt van de beschrijvingen) het meest boeit, afgezien van het verhaal, is de manier waarop de hippietijd van de jaren zeventig in beeld wordt gebracht. Flower Power maar dan andersom, gezien de backpackers die met vleierij van de ‘charmante’ moordenaar en sjacheraar <- in onder meer Thailand en Nepal het loodje leggen.
Drugs, drank, psychedelische toestanden, de kleren, de auto’s, een wonder dat dit allemaal is gelukt in coronatijd. De titel komt van de politie en slaat op de langdurige ongrijpbaarheid van de Franse nog steeds levenslang uitzittende seriemoordenaar. (Ja, het is een zo goed als waargebeurd verhaal.) Wij zouden zeggen: zo glad als een aal. Een serpent is in het Nederlands een akelige vrouw.

‘The White Tiger’, aanklacht tegen kastensysteem

white_tiger

t_cursiefhe White Tiger is een Indiase film op Netflix, die als een aanklacht tegen het daar geldende kasten- (=standen) systeem mag gelden. Een jongeman uit de binnenlanden probeert zichzelf omhoog te werken als chauffeur van een rijke familie. De dingen die hem overkomen, met name als hem de schuld van een dodelijke aanrijding met vluchtmisdrijf in de schoenen wordt geschoven, leidt bij hem tot de conclusie: wil je overeind blijven dan moeten je het zoeken in de politiek of in de criminaliteit.

Mooie Gentse procureur laat zich niet kisten

De-Ridder-Netflixe lang lopende misdaadserie De Ridder, uitgezonden door de Vlaamse en de Nederlandse tv, is nu op Netflix te zien. Rik D’hiet (Flikken) tekende voor het scenario en verdient in mijn ogen een compliment. Dat geldt niet minder voor Clara Cleymans als de mooie Gentse procureur Helena de Ridder, die zich door niets en niemand laat kisten.
Van de eerste aflevering, waarin  De Ridder zich in weerwil van geflikflooi in een advocatenmaatschap laat praten, waren wij niet kapot, maar bij het vervolg, als ze tegenover de balie komt te staan, waren we al gauw ‘in de ban’. Onder meer aflevering 9 van serie 1 sprak ons aan: een minister sneeft door een heroïneschandaal. Weer eens wat anders dan de geijkte politieseries, inclusief die uit Scandinavië.

Voorpagina hhBest

Eastwood als 90-jarige drugsezel

eastwoodZelf was Clint Eastwood in 2018, toen hij deze film  maakte 88, in The Mule speelt hij een 90-jarige drugsezel, in dienst van een Mexicaans kartel.

Satire? Ironische komedie? Kies zelf maar. Netflix heeft de film net voor Kerstmis online gezet, weer eens wat anders dan Home Allone of Sissi.

De humor zit zoals verwacht in het laconieke spel van de old fellow, die geen kans voorbij laat gaan om de jongere generaties een lesje te leren (‘komt door dat verrekte telefoontje van je’) en het gehaspel van de grenspolitie aan de kaak te stellen. De exorbitante en kitscherige levensstijl van de drugsbaronnen, inclusief animeergrietjes met reetveters, krijgt natuurlijk ook z’n karikatuur. Geweldig amusement. Laat  Dorhout maar schuiven.

Voorpagina hhBest

Duf schaken opeens sexy

gambietDat duffe schaken wordt opeens een sexy bezigheid. Totdat je het ‘n keer hebt geprobeerd, je afvragend of de zwarte dame ook op een zwart veld moet staan (grap in een strip). Het komt allemaal door de nieuwe Netflix-serie The Queen’s Gambit met een niet te overtreffen Anya Taylor-Joy in de hoofdrol van schakend wondermeisje. Zowat 70 miljoen mensen in de ganse wereld hebben de serie inmiddels gezien. Miljoenen schaakspellen gaan eerlang weer naar zolder en evenzoveel boekjes ‘Hoe leer ik schaken’. Of je er intussen achter bent dat gambiet een openingstactiek is, laten we maar in het midden.

Black Lives Matter in film Glory (1989)

glory

Een nog betrekkelijk jonge Morgan Freeman (rechts) zien we terug in de nu Netflix-film Glory uit 1989, een historisch drama, dat zich afspeelt tijdens de Amerikaanse burgeroorlog. Links hoofdrolspeler Matthew Broderick.


b_quoteeter een varken dan een nikker,’ zegt een witte officier als de opleiding start van een regiment zwarten in de Amerikaanse Burgeroorlog. Dit filmdrama van Edward Zwick uit 1989 zou anno nu maar beter Black Lives Matter kunnen heten.

Read the rest of this entry »

Apocalypse Now, de definitieve versie

apocalypse

Martin Sheen als kapitein Willard in Apocalypse Now


e smerigste oorlog ooit zal helaas nog wel eens gevochten worden, maar die in Vietnam in de jaren zestig van de vorige eeuw draagt wellicht tot op heden de titel. Overtuigend wat dat betreft was al de film uit 1979 van Francis Ford Coppola, met Martin Sheen en Marlon Brando in de hoofdrollen. Nòg overtuigender is de remastering uit 2019, een meer dan drie uren durend epos dat te zien is op Netflix.

Read the rest of this entry »

‘Echt gebeurd’ in WO2

ag afgelopen weken twee films op Netflix, gemaakt naar ‘echt gebeurd’ in WO2. De meeste indruk maakte Unbroken van Angela Jolie over een Amerikaanse Olympisch atleet, Louis Zamperini, die in 1943 een crash van een B-24 bommenwerper overleeft en vervolgens in een Japans krijgsgevangenschap door een hel gaat. Ik kon niet achterhalen of Japan in 1929 het Geneefse verdrag over de behandeling van krijgsgevangenen had ondertekend (Duitsland handelde daar in elk geval in grote lijnen wèl naar), maar wat daar in Tokio gebeurde, was qua kwellingen vergelijkbaar met die in de Jappenkampen van het toenmalig Nederlands Indië en die aan de Birma-spoorlijn.
Spectaculair is verder de manier waarop twee van de drie gecrashte maten in (aanvankelijk) twee rubberboten 47 dagen op de oceaan weten te overleven. Read the rest of this entry »

‘Quicksand’, schokkend met discutabel slot

quicksand

Hanna Ardéhn en Felix Sandman in de Zweedse Netflixserie Quicksand.


ooral voor juristen om van te smullen: is de 18-jarige Maja Norberg uit de rijke voorstad Djursholm van Stockholm (tegen de zogenaamde meerderjarigheid van die kinderen heb ik mijn bedenkingen) mede-schuldig aan de door haar drugsverslaafde vriendje Sebastian Fagerman op school aangerichte dodelijke schietpartij of niet? De schrijfster van de roman, waarnaar de spannende, Zweedse maar Engelstalige Netflixserie Quicksand (Drijfzand) is gemaakt, Malin Persson Giolito, is advocaat en dat komt voor honderd procent tot uiting.

Read the rest of this entry »

In BRON serie 2 slaat een virus toe

Ibronn de tweede van intussen vier seizoenen Bron (onherleidbare titel voor de Netfixkijker) slaat een moedwillig ontwikkeld virus toe op een klimaatconferentie in Malmö. Activisme is dan ook een terugkerend thema in de seizoenen die ik tot dusver heb gezien. Het zijn thrillers van Scandinavische kwaliteit à la The Bridge, gedragen door – voornamelijk – twee topacteurs, namelijk de Zweedse Sofia Helin en de Deen Kim Bodnia.

Read the rest of this entry »

‘The two popes’, eerlijke film over r.-k. crisis

The-Two-Popes

De eerste ontmoeting tussen Benedictus XVI en kardinaal Bergoglio (de latere paus Franciscus) in de tuinen van het zomerverblijf Castel Gandolfo loopt uit op een twistgesprek. Beeld uit de film The two popes, nu op Netflix te zien.


e crisis in de Rooms-Katholieke Kerk (misbruik, vastgeroeste opvattingen over het celibaat, de positie van de vrouw, homoseksualiteit) krijgt op een buitengewoon indringende manier gestalte in de Britse film The two popes van de Braziliaanse regisseur Fernando Meirelles.

Read the rest of this entry »

Theater Stap grappig en ontroerend in ‘Tytgat’

Tina en Jasper (Mira Bryssinck en Jelle Palmaerts) hervinden elkaar in Tytgat chocolat. Foto (c) VRT


In de jaren tachtig zag ik als theater-recensent een voorstelling van Theater Stap uit Turnhout, ik meen niets minder dan Romeo en Julia. Stap is een groep, waarin jonge mensen met een mentale beperking volkomen zichzelf mogen zijn en dat geeft aan haar voorstellingen een zekere dimensie. Merkwaardig eigenlijk dat we in NL zo weinig meer van hen horen of zien. Dat verandert nu Netflix een succesvolle tv-serie van de VRT heeft overgenomen: Tytgat Chocolat. Actueel, grappig en ontroerend op een manier zoals alleen deze zogenaamde gehandicapten dat kunnen. Read the rest of this entry »

Cynische suïcidale man leeft helemaal op

after_life

Wat ondenkbaar is, speelt Britse humor in After life klaar. Tony, werkzaam bij zijn zwager aan een huis-aan-huis-blad (‘Wij zijn geen journalisten.’) verliest zijn vrouw aan kanker en bazuint rond dat hij suïcidaal is. Alvorens niet tot de daad over te gaan (dat wéét je gewoon) schoffeert hij iedereen, inclusief de postbode. Uiteindelijk leeft Tony – aangespoord door zijn vrouw Lisa op een nagelaten, stiekem in bed gemaakte video – helemaal op. Netflix-serie, eerste seizoen, tweede in de maak.

Read the rest of this entry »

‘Eigen kweek’: lachen om die gekke Vlamingen

chantal

Chantal Vantomme is als inspecteur wel erg ‘dik’ met de wiet telende familie Welvaert. Als ze niet met een lolly in de mond haar eigen plan trekt in het onderzoek, dan beklaagt ze zich tegenover jan en alleman wel over haar ‘droog staan’. Voor alles is een oplossing. Still uitEigen teelt’.


ramatisch trekt het nergens op in de Vlaamse serie Eigen teelt, waarvan het derde seizoen sinds kort te zien is op Netflix. Het houdt het midden tussen soap en satire en misschien is de crux ook wel de zelfspot. Maar het is wel lachen geblazen, al denk ik dat je daarvoor wat ‘zuidelijk georiënteerd’ moet zijn. Ik ken een stel dat er 5 1/2 uur in één ruk aan heeft gespendeerd. Read the rest of this entry »

Apaches

apachese apaches vormden een criminele bende in Parijs rond 1900. Hoe twee Madrileense jongens dat wisten, is mij niet bekend maar onder die naam sluiten zij als jonge knullen een verbond. Ze debuteren als fietsendieven. Twee totaal verschillende karakters, in al evenzeer uiteenlopende milieus. Miguel groeit op in het keurige gezin van een (al te) goedmoedige goudsmid; zijn vriendje Sastre kon het niet slechter getroffen hebben met een misselijk makende, brute pa. Hij wordt door Miguels familie opgevangen. Nochtans groeit hij op voor galg en rad. Een twaalfdelige Netflix-serie uit 2016 die ons buitengewoon is bevallen. Read the rest of this entry »

Vis a vis: misstanden in private vrouwengevangenis

vis-a-vis.

Hartveroverend spel van María Isabel Díaz Lago als Sole, alias mammi (midden) in het vierde seizoen van Vis a vis.


Van de reeks Spaanse Netflixseries is Vis a vis (2015-2019) een regelrechte bovenslag. Misstanden in een private vrouwengevangenis. Het gaat er rauw aan toe en alle dingen, niet in het minst de (bi)sexualiteit, worden regelrecht bij hun naam genoemd. De gebruikelijke naam voor de medegevangene is teef. Voor zover ik dat kan beoordelen, is de Nederlandse vertaling top; maar goed ook, want de dialogen in deze filmserie zijn dragend. Vis a vis betekent zoiets als Façe à Façe, tja, oog in oog,  maar meer voor de hand liggend zou hier zijn: ‘oog om oog, tand om tand’.

Read the rest of this entry »