Wie is online
4 bezoekers online
Rubrieken
Sociale Media & RSS
Met een RSS-feed ontvang je nieuwe berichten in je feedreader. 

 



 

 

 

Archief
november 2017
Z m D w d v Z
« okt    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

Archief van de rubriek ‘Limburg’

Zesenvijftig procent kan het geen bal schelen

Uitslagen van referenda die niet bindend zijn worden altijd begeleid met opmerkingen als: ‘dit is wel een duidelijk signaal’. Het referendum in Landgraaf, over de vraag of de inwoners heil zien in een fusie met de naastgelegen gemeente Heerlen, is wat dat betreft geen uitzondering. Zesenvijftig procent van de inwoners kan het geen bal schelen of die fusie doorgaat of niet. Net als bij de Brexit waren het de ouderen die in Landgraaf de doorslag gaven. Net als ik vonden ze het een prettige wandeling naar het stembureau, op een onverwacht mooie en zonnige dag in november.

Meer op SanteLOGieVoorpagina hhBest

Referendum Landgraaf: ik stem ja

fusiemorgen, 22 november 2017, is een grote dag voor de gemeente Landgraaf. Dan wordt er een referendum gehouden over de vraag of Landgraaf verder moet gaan als zelfstandige gemeente, of moet fuseren met Heerlen. Eigenlijk worden er drie vragen gesteld, waarvan alleen die eerste begrijpelijk is, de andere twee gaan over andere mogelijkheden die mij, en ik neem aan velen met mij, ruimschoots boven de pet gaan.
Meer op SanteLOGieVoorpagina hhBest

De uitsmijters van Midden-Limburg

uitsmijterGodnogantoe, die mag er wezen, de uitsmijter van het huis in Café De Molshoof aan de N280, hier beter bekend als Rijksweg Zuid, in Kelpen. Drie sneden bruinbrood met daaroverheen gedrapeerd drie royale plakken jonge kaas, evenveel plakken gekookte ham van het type ‘slagersachterham’, een dot huzarensalade, een greep rauwkost, spekjes, gebakken uitjes, twee verdwaalde sperziebonen en drie gebakken eieren, sunny side up.

Meer op SanteLOGieVoorpagina hhBest

Ik vier het eeuwfeest wel alleen

et is, zoals al eerder gemeld, vijftig jaar geleden dat ik mijn intrede deed op de redactie van het Limburgs Dagblad in Heerlen. Het bleek ook terstond een intrede in een woelig stadium van de geschiedenis van die krant, waaraan ik ogenblikkelijk ook mijn bijdrage leverde door, in de functie van chef binnen- en buitenland, ijsberend over de bureaus leiding te geven aan het bedenken van primeurs en het missen van grote scoops – weer zo’n dag op kantoor, dus.

Meer op SanteLOGieVoorpagina hhBest

De koning der koningen slaat er ‘n slaatje uit

Je dacht dat de goede man al jaren op zijn lauweren rustte, de laatste keer dat ik hem zag zat hij op een bankje aan de rand van de volkstuin die aan zijn eigen achtertuin grenst, hij had daar, meen ik, ook een bescheiden maar niettemin officiële functie.
Hij was raadslid en wethouder geweest en lid van Provinciale Staten. Gewéést, want officieel is hij met pensioen. Maar in het dorp staat hij nog altijd bekend als de koning van Landgraaf – de koning der koningen meer, want de diverse wijken van de gemeente hebben allemaal weer een eigen koning.

Meer op SanteLOGieVoorpagina hhBest

Fusieruzie in Zuid Limburg?

Gisteren stond ik een beetje te demonstreren met een heel klein bordje in de hand met de tekst ‘Voor fusie’, en een pijl naar links: daarmee bleek ik vóór fusie van mijn gemeente, Landgraaf, die dit jaar 35 jaar bestaat en nooit echt tot leven is gekomen, met de grote boeman in het Westen, te weten aartsvijand Heerlen.

Meer op SanteLOGieVoorpagina hhBest

Kinderen


Voorpagina hhBest

Lokaal sentiment zegeviert

De bevolking van Landgraaf had in het onlangs verspreide krantje over de fusie met Heerlen nog wel de toezegging gekregen dat alle lokale ‘stadsprinsen’ en carnavalsoptochten na de fusie gewoon zouden blijven bestaan – alsof dat al niet gegarandeerd wordt door het Grondwetsartikel 9, waarin de vrijheid van vereniging en vergadering wordt geregeld. Daar gaat de gemeente dus niet eens over.

Meer op SanteLOGie — Voorpagina hhBest

Een streekroman in de 21e eeuw

photostudio_1479467983751Boekbespreking door Sante Brun


Bij de eerste lezing van Roberto, de sleutel van de hemelpoort, door Dries Linssen zou je een streekroman kunnen noemen, maar dan wel een waar de harde werkelijkheid van de grote wereld denderend binnenkomt – ondergeschoven kinderen, drugsverslaving, echtelijke onmin, dorpspolitieke smiechterigheid, landverraders om financieel gewin, spectaculaire waanzin en een pastoor met losse handjes.
In het Limburgse dorp Epen gebeurt ogenschijnlijk nooit iets, zeker niet als je er alleen maar af en toe doorheen rijdt of zelfs als je er een paar dagen verblijft als toerist. Je denkt dat het dorp zó ingeslapen is dat het al wakker schrikt van een loeiende koe.
Maar ondertussen. Read the rest of this entry »

Bevers met taalproblemen

Peter Stiekema


bevere Nederlandse fauna heeft een probleem. Veel dieren zijn hier uitgestorven, maar sommigen staan op het punt om weer in de vaderlandse natuur op te duiken. De wolf bijvoorbeeld, het bloeddorstige dier uit vele spookjes en fabels. In noordoost-Nederland heeft er al eentje rondgelopen, maar hij werd een tijdje geleden in Duitsland doodgereden. Natuurliefhebbers zijn voor, maar boeren en bange ouders zijn tegen. Die ouders vrezen dat de krokodillengeschiedenis te Orlando (nee, niet die aanslag) hier een ander soort van herhaling krijgt. 

Read the rest of this entry »

Opmerkingen nopens het Pinkpop-parkeerbeleid

chtentwintig keer hebben we hier Pinkpop naast de deur. Nou ja, per auto is het bijna 6 kilometer, tussen mijn achtertuin en het hoofdpodium is de afstand hemelsbreed ongeveer drie kilometer. Bij Zuidwestenwind kun je, met name ’s avonds, gewoon in je tuinstoel blijven zitten en meegenieten van het gebodene. Dat wil zeggen: je hoort natuurlijk vooral het bonken van de drums. The natives are restless tonight – het lijkt een opmerking van een ouwe kloniaal die nog een glaasje zeer oude genever inschenkt, maar het is, meen ik, een songtitel en zeker de titel van een wonderschoon nummer van Horace Silver. Het gebonk klinkt een beetje alsof ze, om Theo Maassen maar weer eens te citeren, om de kookpot lopen te boelewoelen.

Meer op SanteLOGie

Akoestisch bladerdak

bladerdak
oen ik vorige week woensdag de overkapping, het bladerdak, van het Openluchttheater in Valkenburg in aanbouw zag en later, donderdag meen ik, de foto’s zag met de verschillende kleuren verlichting die het bladerdak te bieden had, dacht ik beide keren even: is dit niet te heftig, niet te dominerend, past dit, anderszijds, nog wel in de formule ‘open lucht is open lucht’?

Meer op SanteLOGie

Café Bijsmans, alias het bijskantoor

Toen ik in 1967 door kersverse collega’s in Heerlen werd meegetroond naar Café Bijsmans in de Akerstraat kostte het bier er 25 guldencents per glas, snorde een gezellige potkachel (in mijn herinnering: maar het moet zomer zijn geweest en dan was de potkachel opgeborgen). Terzijde stond de kastelein, inderdaad Bijsmans geheten, achter een kleine zinc en tapte één soort bier.

Meer op SanteLOGie

Staaltje ‘streekjournalistiek’ van de Volkskrant

et is me wel vaker overkomen: je vindt een bepaald medium van goede tot zeer goede kwaliteit, tot je er een keer zelf mee te maken krijgt. Neem de Volkskrant die 26 april waarin een artikel naar aanleiding van een van de eigenaardigste ‘awards’ die ooit is uitgereikt: de prijs die Parkstad Limburg onlangs kreeg voor de ‘transformatie van grauw voormalig mijngebied naar bruisende toeristenbestemming’.

Meer op SanteLOGie

Als na Tsjernobyl

weg_in_landgraaf
ijn tamelijk wild om zich heen grijpende fantasie maakt dat ik even stil sta en denk aan fotoseries uitTsjernobyl, dat dertig jaar geleden getroffen werd door een nucleaire ramp en waar je sindsdien foto’s kunt maken zoals ik die maak op deze koude zondagmiddag, gewoon in Landgraaf. Een asfaltweg, deels vierbaans, die kennelijk niet meer in gebruik is, hier en daar is opgebroken, voorzien van cijfers, pijlen, opschriften in iets dat op Arabisch lijkt, hopen zand en dan ineens een viaduct dat verdwenen is, op wat brokken beton na.

Meer op SanteLOGie