Wie is online
3 bezoekers online
Voor alle nieuwe posts…

Volg ons op Twitter

Tweet het openingsbericht ->
Schrijf ons

Je kunt ons altijd schrijven via de contactpagina. Daar vind je ook richtlijnen, voor het geval dat je mail-notificaties wenst bij nieuwe 'posts' aangaande Best. 

Rubrieken
Opinie of niet?

ls een post op deze site begint met wat in de typografie heet een initiaal, zoals de A hier, bevat zij een mening of interpretatie van de schrijver.

English?

Translation by Google in Chrome: please, click the right mouse button and select 'English'.

Archief
september 2020
Z M D W D V Z
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  

Archief van de rubriek ‘Film’

‘Echt gebeurd’ in WO2

ag afgelopen weken twee films op Netflix, gemaakt naar ‘echt gebeurd’ in WO2. De meeste indruk maakte Unbroken van Angela Jolie over een Amerikaanse Olympisch atleet, Louis Zamperini, die in 1943 een crash van een B-24 bommenwerper overleeft en vervolgens in een Japans krijgsgevangenschap door een hel gaat. Ik kon niet achterhalen of Japan in 1929 het Geneefse verdrag over de behandeling van krijgsgevangenen had ondertekend (Duitsland handelde daar in elk geval in grote lijnen wèl naar), maar wat daar in Tokio gebeurde, was qua kwellingen vergelijkbaar met die in de Jappenkampen van het toenmalig Nederlands Indië en die aan de Birma-spoorlijn.
Spectaculair is verder de manier waarop twee van de drie gecrashte maten in (aanvankelijk) twee rubberboten 47 dagen op de oceaan weten te overleven. Read the rest of this entry »

Liefde, ziekte en dood in Venetië

Sante Brun


f en toe moet je een geadoreerde, geïdealiseerde film nog eens terugzien. Zoals de veel bekroonde en zeer geroemde verfilming van de hand van de ook al aanbeden filmregisseur Luchino Visconti van het boek Der Tod in Venedig van Thomas Mann. Over dat boek zelf, dat gaat over de laatste dagen van de componist Gustav von Aschenbach, is ook al het nodige te vertellen – bijvoorbeeld dat het gaat over Gustav Mahler, de Duitse componist uit wiens werk een groot deel van de filmmuziek in Morto a Venezia, of eigenlijk Death in Venice (het origineel is Engelstalig) is geput, en waarvan het adagietto uit de Vijfde Symfonie al bijna een populair deuntje is geworden.

Alleen: als Venetië-liefhebber heb ik, nadat ik de film in de oorspronkelijke Engelstalige versie in 1974 had gezien, me aanvankelijk heel lang vergenoegd met de fragmenten die op Youtube te zien zijn. Vorig jaar kocht ik eindelijk de dvd, maar ben dezer dagen pas gekomen tot een vertoning op mijn eigen pc. Ditmaal in het Italiaans nagesynchroniseerd, in grote delen nagenoeg onverstaanbaar, maar gelukkig met Nederlandse ondertiteling. Read the rest of this entry »

Schaduwen over het Bauhaus

Sante Brun


Bauhaus is tegenwoordig een winkelketen in Duitsland (en ook een beetje in Nederland) die een combinatie biedt van onder andere tuincentrum, meubelzaak en bouwmarkt. Deze organisatie heeft alleen in naam iets te maken met hét Bauhaus, namelijk de richting in de Duitse kunst die parallel (of net een beetje achter) liep op De Stijl. Bauhaus was een schepping van Walter Gropius, een architect die de leiding kreeg van een in Weimar bestaande, conservatieve kunstacademie, die nog geheel verwijlde bij de Duitse grootsheid (en protserigheid) van de negentiende eeuw, en Gropius wilde daar een einde aan maken.

wassilistoel-breuer

De Wassilistoel van Marcel Breuer kreeg die naam pas van een Italiaans bedrijf dat de rechten overkocht en waar men het interessant achtte dat de eerste abstracte schilder, Wassili Kandinsy, de stoel mooi had gevonden.

Read the rest of this entry »

‘Quicksand’, schokkend met discutabel slot

quicksand

Hanna Ardéhn en Felix Sandman in de Zweedse Netflixserie Quicksand.


ooral voor juristen om van te smullen: is de 18-jarige Maja Norberg uit de rijke voorstad Djursholm van Stockholm (tegen de zogenaamde meerderjarigheid van die kinderen heb ik mijn bedenkingen) mede-schuldig aan de door haar drugsverslaafde vriendje Sebastian Fagerman op school aangerichte dodelijke schietpartij of niet? De schrijfster van de roman, waarnaar de spannende, Zweedse maar Engelstalige Netflixserie Quicksand (Drijfzand) is gemaakt, Malin Persson Giolito, is advocaat en dat komt voor honderd procent tot uiting.

Read the rest of this entry »

In BRON serie 2 slaat een virus toe

Ibronn de tweede van intussen vier seizoenen Bron (onherleidbare titel voor de Netfixkijker) slaat een moedwillig ontwikkeld virus toe op een klimaatconferentie in Malmö. Activisme is dan ook een terugkerend thema in de seizoenen die ik tot dusver heb gezien. Het zijn thrillers van Scandinavische kwaliteit à la The Bridge, gedragen door – voornamelijk – twee topacteurs, namelijk de Zweedse Sofia Helin en de Deen Kim Bodnia.

Read the rest of this entry »

Nederland wordt iets leuks onthouden

at ik trouwens ook een vorm van racisme vind, dat is dat geen enkele Nederlandse tv-zender ooit iets laat zien van de in een groot deel van de wereld populaire politieserie Commissario Montalbano. In twintig landen is de serie uitgezonden, veel Europese, in Australië, Argentinië en in de Verenigde Staten – waar de in het algemeen sympathieke en zeer vreedzame en begrijpende commissaris van politie Salvo Montalbano wel enige verwondering zal hebben gewekt.
Meer op SanteLOGie

Later doorgrond je de film pas

Sante Brun


Je hebt van dieburning films die je niet gauw tegenkomt, niet in het filmhuis en al helemaal niet in de publieksbioscopen (als dat de juiste uitdrukking is.) Gelukkig brengt de Volkskrant geregeld setjes opmerkelijke films op dvd uit. Niet allemaal even geweldig, maar altijd wel de moeite waard.

Zo keek ik gisteren naar Burning, een Koreaanse film uit 2018 van regisseur Lee Chang-dong. De film liet mij enigszins wezenloos achter (na ruim tweeënhalf uur) maar drong daarna heel langzaam tot mij door. Een gevoel dat ik eerder kende, namelijk na het lezen van boeken van Haruki Murakami. Dat is in dit geval verre van toevallig, want het verhaal waarop  Burning is gebaseerd is van de hand van die Japanse schrijver. Het verhaal verscheen in 1992 en hoewel ik het niet van eigen aanschouwen ken, meen ik vrijwel zeker te zijn dat Lee Chang-dong het vrij letterlijk genomen heeft Read the rest of this entry »

De zachtaardige humor van Herman Finkers

Sante Brun


Jcursiefan is beentjeseen Twentse veearts en hij is al heel lang getrouwd met Gedda, die ook magna cum laude afstudeerde op een scriptie waarvan de voornaamste conclusie was dat mannen die goed door hun echtgenote worden verzorgd, gemiddeld 1400 dagen langer leven dan ongetrouwde mannen. Gedda heeft die uitkomst ook in haar eigen huwelijk in de praktijk gebracht en bemoedert en betuttelt Jan dan ook dat het een aard heeft.

Maar dan gaat Arend, Gedda’s vader, dood, 89 jaar oud. Hij was een avontuurlijk type, dat wel eens een fikse wandeling wilde maken met zijn ezel. Op een van die wandelingen laat hij, nog wel op Duits grondgebied, het leven. Zijn vrouw wil dat hij begraven wordt op het kerkhof vlak bij haar huis, dan kan ze er vaak naartoe. Om te kijken of hij zich gedraagt, begrijp ik uit de samenhang. Read the rest of this entry »

‘Ze noemen me baboe’: een leven voor Jantje

Sante Brun


ze-noemen-me-baboeeruit het vervelendste in je leven is de zelfgemaakte vakantiefilm van familie of vrienden. De makers vinden het zelf fantastisch, maar jij denkt: zo, dat zitten we nog wel even uit, als het niet langer duurt dan twintig minuten en anders verzin je een smoes om je aan de rampspoed te onttrekken.

Maar een echt lumineus idee blijkt het te zijn, als je zo’n gezellige familiefilm gebruikt om er een documentaire mee te maken over een lang onbelicht gebleven hoekje van het leven in de tijd ‘dat we Indië nog hadden’: het leven van de kindermeisjes die Hollandse families in de overzeese gebiedsdelen erop nahielden. De kindermeisjes die ‘baboe’ werden genoemd. De film heet dan ook ‘Ze noemen me baboe’.

Read the rest of this entry »

Een geval van #metoo in de praktijk

Sante Brun


bombshellij mij was de #metoo wel zo’n beetje gereed voor het archief. Uiteraard moesten die vieze ouwe mannetjes met hun poten (en hun macht) van jongens en meisjes afblijven, maar we mogen aannemen dat nu de justitiële autoriteiten het verder zullen afwerken.

En dan zit je ineens in de bioscoop te kijken naar de film Bombshell. Nederlandse vertaling van dat woord is blijkbaar moeilijk – het lijkt me niet dat de vertaling die ik vond, seksbom, een erg tactische verklaring is de lading dekt.

Read the rest of this entry »

Terug in de tijd met een heerlijke Franse komedie

Sante Brun


I_quote‘In welk tijdperk zou je la-belle-epoquewillen leven?’

‘Het stenen tijdperk.’

‘Waarom?’

‘Toen had ik nog wel eens seks met mijn  vrouw.’

Victor Drumond (gespeeld door Daniel Auteuil) illustrator en gedesillusioneerde zestiger, ontmoet Antoine, filmregisseur die een gloednieuw verdienmodel ontwikkeld heeft: hij gebruikt bestaande decors, collecties kleding en andere voorwerpen uit de kringloop en acteurs die wel iets willen bijverdienen om mensen terug te ‘toveren’ naar een door hen gewenst tijdperk: het oude Romeinse Rijk, het China van de Middeleeuwen, het Franse hof in de negentiende eeuw – en dus eventueel ook het stenen tijdperk.

Read the rest of this entry »

Fellini 100 jaar: het leven is noch mooi, noch zoet

Sante Brun


Vandaag honderd jaar geleden werd Federico Fellini geboren, daar hoort fellinieen stukje bij. Bij gelegenheid van die verjaardag keek ik, voor het eerst sinds vele jaren, nog eens naar La Dolce Vita. Ik had de film zo lang geleden voor het laatst gezien dat ik hem was gaan verwarren met Boccaccio 70, maar dat kwam doordat in beide films Anita Ekberg optrad, die het niet zozeer van haar acteertalent moest hebben als wel van haar weelderige boezem. In Boccaccio 70 komt de scène voor waarin Anita, rustend op haar rechterelleboog, in de linkerhand een groot glas melk, met daarboven de tekst in neonletters: ‘Bevete più latte’, drink meer melk, dus. In La Dolce Vita is Anita een Amerikaanse actrice die met Marcello Mastroianni – die een roddeljournalist speelt die toevallig ook Marcello heet – door nachtelijk Rome wandelt en daarbij in de Trevi-fontein klimt.

Read the rest of this entry »

Slapstick in de vrolijke Koreaanse samenleving

Sante Brun


parasite-affichee familie Flodder op zijn Koreaans, al gaat de vergelijking wel een beetje scheef, zoals alle vergelijkingen. Ik heb het over de succesfilm Parasite, en parasieten zijn er veel in Zuid-Korea, handig gepresenteerd door regisseur Bong Joon Ho.

De familie Kim woont in een vervallen souterrain (maar wel beter dan een echte kelder) en heeft moeite de eindjes aan elkaar te knopen met het vouwen van pizzadozen. Ook de eindjes van het internet – het kost veel inspanning om de Wifi van restaurants in de omgeving op te pikken voor de mobiele telefoons van de familie, alleen boven de hoog aangebrachte WC lukt het een beetje.

Read the rest of this entry »

1917, de film als game

Sante Brun


1917-afficheHet verhaal lijkt sterk aangepast aan de voorgenomen wijze van opnemen van de film. Het gaat over de met veel applaus ontvangen film getiteld 1917 en de manier van opnemen lijkt grotendeels voortgevloeid uit de gaming wereld. Met spectaculair resultaat.

Het is 1917, het bloedigste jaar van de Eerste Wereldoorlog en we bevinden ons in de loopgraven van het Britse leger in Noordwest Frankrijk, omgeving Bapaume. De plotseling teruggetrokken Duitse troepen hebben alle telefoonlijnen van de Britten doorgesneden; op regimentsniveau wordt inmiddels duidelijk dat enkele verderop ingegraven bataljons in de val zullen worden gelukt door de Duitsers, die zich alleen maar in schijn hebben teruggetrokken, maar op een strategisch punt de Britten opwachten.

Read the rest of this entry »

Lachen om de nazi’s

Sante Brun


et is begin 1945. rabbit-hitlerEen jongetje van tien jaar is een fanatiek lid van de Hitlerjugend en een aanbidder van Adolf Hitler, die hem ook geregeld bezoekt. In zijn dromen. Maar dan komt hij tot de ontdekking dat zijn moeder een Joods meisje in hun huis laat onderduiken. (Zijn vader is dood.) Het valt de jongen, Johannes, in de wandeling Jojo, op dat het meisje er helemaal niet uitziet zoals Joden door de leiding van de Hitlerjugend worden beschreven.

En wordt verliefd op haar, hoewel zij al twintig is en wel met hem te doen heeft – want wat moet hij met haar aan? Verraden is uitgesloten, maar wat dan?

Read the rest of this entry »

Autisten – het zijn net mensen

Sante Brun


en hors-normesgeestelijke gezondheidszorg die tegenover zijn cliënten machteloos staat – dat kennen we in Nederland heel goed. Maar de film Hors Normes speelt zich af in Parijs, waar een toenemend aantal vooral zwaar autistische patiënten voor wie geen plaats is in de reguliere zorg of die daar uitbehandeld raken maar naar huis gestuurd worden of op straat terechtkomen.

In de film zien we een initiatief om die jongeren op een andere manier op te vangen en te behandelen, of minstens op een menswaardige manier bezig te houden. En dus niet met platspuiten of vastbinden maar met gewone dagelijkse bezigheden, gesprekken, groepsactiviteiten een soort normaal leven kunnen leiden.

Read the rest of this entry »

‘The two popes’, eerlijke film over r.-k. crisis

The-Two-Popes

De eerste ontmoeting tussen Benedictus XVI en kardinaal Bergoglio (de latere paus Franciscus) in de tuinen van het zomerverblijf Castel Gandolfo loopt uit op een twistgesprek. Beeld uit de film The two popes, nu op Netflix te zien.


e crisis in de Rooms-Katholieke Kerk (misbruik, vastgeroeste opvattingen over het celibaat, de positie van de vrouw, homoseksualiteit) krijgt op een buitengewoon indringende manier gestalte in de Britse film The two popes van de Braziliaanse regisseur Fernando Meirelles.

Read the rest of this entry »