Wie is online
7 bezoekers online
Voor alle nieuwe posts…

Volg ons op Twitter

Tweet het openingsbericht ->
Schrijf ons

Je kunt ons altijd schrijven via de contactpagina. Daar vind je ook richtlijnen, voor het geval dat je mail-notificaties wenst bij nieuwe 'posts' aangaande Best. 

Rubrieken
Opinie of niet?

ls een post op deze site begint met wat in de typografie heet een initiaal, zoals de A hier, bevat zij een mening of interpretatie van de schrijver.

English?

Translation by Google in Chrome: please, click the right mouse button and select 'English'.

Archief
oktober 2020
Z M D W D V Z
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Archief van de rubriek ‘Film’

‘The two popes’, eerlijke film over r.-k. crisis

The-Two-Popes

De eerste ontmoeting tussen Benedictus XVI en kardinaal Bergoglio (de latere paus Franciscus) in de tuinen van het zomerverblijf Castel Gandolfo loopt uit op een twistgesprek. Beeld uit de film The two popes, nu op Netflix te zien.


e crisis in de Rooms-Katholieke Kerk (misbruik, vastgeroeste opvattingen over het celibaat, de positie van de vrouw, homoseksualiteit) krijgt op een buitengewoon indringende manier gestalte in de Britse film The two popes van de Braziliaanse regisseur Fernando Meirelles.

Read the rest of this entry »

Onderhoudende tragiklucht

april-may-juneSante Brun


e ‘vrolijke familiefilm’ April, May en June is een beetje aangekondigd als een feelgoodfilm, of anders desnoods als een ‘familiefilm met een lach en een traan’. Ik zou er eerder een nieuw woord voor willen gebruiken: een tragiklucht.

Moeder Mies van vier inmiddels meer dan volwassen kinderen (gespeeld door Olga Zuiderhoek), alle vier met een ‘eigen’ vader, roept haar drie dochters bij elkaar en deelt hen plompweg mee dat ze uitgezaaide longkanker heeft en uitbehandeld is en op haar aanstaande verjaardag geëuthanaseerd zal worden. ‘Ik ga dood.’

Read the rest of this entry »

Meedogenloze maffiafilm, de laatste van dit kaliber

Sante Brun


 

irishmank durf het bijna niet te zeggen, maar ik doe het toch: The Irishman gaat The Godfather naar de kroon steken. Niet alleen omdat het een maffiafilm is zoals we die graag zien: oude mannen die net doen of ze nergens van weten maar de spil van de geschiedenis zijn, mannen die worden omgelegd omdat ze één verkeerde uitdrukking hebben gebruikt, niets ontziende gewelddadigheid door lieve huisvaders, desnoods vertoond waar kleine kinderen bij zijn.

En het maakt niet uit waar het om gaat: om het vermoorden van de president tot de handel in juwelen en de strijd om het voorzitterschap van een vakbond. En altijd met dezelfde methoden: wurging in een taxi, opblazen van een auto, hit and run doodschieten en wegwezen – painting houses heet dat, wegens het rondspattende bloed.

Read the rest of this entry »

Rake aanklacht tegen de moderne maatschappij

Sante Brun


 

e zaal in filmhuis De Domijnen in Sittard was half vol en dat publiek bleef, terwijl onverhoeds de aftiteling begon, in stille verbijstering zitten. Het laatste beeld van de film Sorry We Missed You was van het gehavende profiel van Ricky de pakjesbezorger, in zijn witte Volkswagen bestelbus onderweg naar, ja, naar wat? Het briefje dat hij schreef voor hij in alle vroegte uit zijn huis vertrok was misschien een beslissende aanwijzing. Met die lachende emoj als slot.

sorry-we-missed
Het affiche toont, om mij onbekende redenen, echt het enige vrolijke plaatje uit de film.

Read the rest of this entry »

Wat er gebeurt als het gezin een feestje viert

Sante Brun


fete-de-famillieven dacht ik dat ik voor de tweede keer naar dezelfde film zou gaan, hoewel maar twee elementen die beide films aan elkaar bonden (of misschien: drie, want het zijn twee Franse films). Die elementen: natuurlijk Catherine Deneuve, jarenlang voor de mij de mooiste vrouw van de wereld, ik denk daarbij aan Belle de Jour van Luis Buñuel. Deneuve is 76 jaar inmiddels, heeft deze week een beroerte gehad, maar het leven is hard en ze is in haar functie (voor mij)  inmiddels alweer enige tijd opgevolgd door de schrijfster Susan Smit.

Read the rest of this entry »

Apaches

apachese apaches vormden een criminele bende in Parijs rond 1900. Hoe twee Madrileense jongens dat wisten, is mij niet bekend maar onder die naam sluiten zij als jonge knullen een verbond. Ze debuteren als fietsendieven. Twee totaal verschillende karakters, in al evenzeer uiteenlopende milieus. Miguel groeit op in het keurige gezin van een (al te) goedmoedige goudsmid; zijn vriendje Sastre kon het niet slechter getroffen hebben met een misselijk makende, brute pa. Hij wordt door Miguels familie opgevangen. Nochtans groeit hij op voor galg en rad. Een twaalfdelige Netflix-serie uit 2016 die ons buitengewoon is bevallen. Read the rest of this entry »

Een film die zich strikt concentreert op de liefde

Sante Brun


Zo’n fille-en-feufilm waar je nog dagen over blijft denken. Het verhaal is kort – schilderes en model raken verliefd op elkaar tegen een tragisch achtergrond: het model is uitgehuwelijkt aan iemand in Milaan en zal binnenkort verdwijnen – met het portret.

Regisseur Céline Sciamma is er trots op dat haar film vrijwel geheel, en op alle niveaus gemaakt is door vrouwen, Ze vraagt bij het begin van de film de titelrol aan het eind goed te bestuderen. Toch is dat niet het belangrijkste; Portrait de la jeune fille en feu is vooral een film die geheel eigenzinnig dwars ingaat tegen elke filmconventie. Zo wordt van het verhaal als zodanig maar een deel verteld, details die niet ter zake doen worden eenvoudig weggelaten.

Read the rest of this entry »

Korte kroniek van schijnbaar geluk

Sante Brun


e bent liefhebberszo graag de alwijze pater familias, maar de kinderen zien dat totaal anders – ook al omdat ze in de loop van de tijd allerlei dingen die door hun eigen toedoen of gewoon, door het noodlot, zich in hun  leven afspelen of hebben afgespeeld, voor hen verborgen hebben gehouden. De een wil zijn vader wel opvolgen in diens zaak, een architectenbureau, maar ervaart zijn vaders aanwezigheid inmiddels als hinderlijk, een tweede heeft een kind van iemand die de vader goed kent, de derde is een succesvolle hersenchirurg maar ook homoseksueel.

En dan blijkt dat vader ook een groot geheim heeft: bij hem is de ziekte van Alzheimer geconstateerd. En hij wil dood.

Read the rest of this entry »

Downton Abbey, een soapserie in 2 uur

Sante Brun


downton-abbeyLaat ik voorop stellen: ik ben geen serieskijker. Niet omdat ik er bezwaar tegen heb, maar ik heb er gewoon geen tijd voor.

Vandaag kwam ik er achter dat het veel gemakkelijker is te wachten tot ze er een speelfilm van maken. Ik deed dat toen ik in een reusachtige bioscoop in Kerkrade – zo’n 500, 600 plaatsen met daarop tien vrouwen en één manspersoon – meine Wenigkeit – keek naar Downton Abbey – The Movie. In de advertenties werd ik daartoe aangemoedigd: je kon de film ook snappen als je de serie niet had gezien. Ik kan er een heel eind in meekomen, al zit je het eerste half uur wel allerlei vraagtekens te zetten bij wie wie is.

Tot de jolige avonturen beginnen.

Read the rest of this entry »

Vis a vis: misstanden in private vrouwengevangenis

vis-a-vis.

Hartveroverend spel van María Isabel Díaz Lago als Sole, alias mammi (midden) in het vierde seizoen van Vis a vis.


Van de reeks Spaanse Netflixseries is Vis a vis (2015-2019) een regelrechte bovenslag. Misstanden in een private vrouwengevangenis. Het gaat er rauw aan toe en alle dingen, niet in het minst de (bi)sexualiteit, worden regelrecht bij hun naam genoemd. De gebruikelijke naam voor de medegevangene is teef. Voor zover ik dat kan beoordelen, is de Nederlandse vertaling top; maar goed ook, want de dialogen in deze filmserie zijn dragend. Vis a vis betekent zoiets als Façe à Façe, tja, oog in oog,  maar meer voor de hand liggend zou hier zijn: ‘oog om oog, tand om tand’.

Read the rest of this entry »

De westernacteur en zijn duvelstoejager

Sante Brun


Ruim tarantinodrie uur duurt de film Once upon a Time in Hollywood, en zoals je mag verwachten bij een product van Quentin Tarantino: je verveelt je geen seconde. Het is op zich het bekende recept: er wordt bij het leven geciteerd uit Hollywoodfilms, en het wereldje aldaar wordt stevig op de hak genomen.

Kenners hebben al laten weten dat deze film wat minder is dan de eerdere producties van rasfilmer Tarantino, maar laat je daardoor niet afschrikken: als je echt ren filmliefhebber bent, vooral als je specialiteit Tarantino is, verkneukel je je waar je bij staat.

Brad Pitt en Leonardo di Caprio zijn respectievelijk een acteur, gespecialiseerd in westerns, die nogal op zijn retour is en zijn stuntman, die ook maar moeilijk aan werk kan komen.

Read the rest of this entry »

Een wonderlijke film van Niccolò Ammaniti

Sante Brun


 

e miracoloserie Il Miracolo (Het Wonder) is al op tv geweest, maar gelukkig is er ook  altijd nog de dvd, ditmaal betrokken van lumiere.be.

Als ik ergens de naam ‘Niccolò Ammaniti zie staan, dan trekt dat mijn aandacht. De boeken die hij de afgelopen tien, vijftien jaar schreef waren allemaal schitterende verhalen, naar goede Italiaanse traditie ook nogal absurdistisch. Ik pak je in en neem je mee, De laatste Oudjaarsdag van de mensheid, Jij en ik, Laat het feest beginnen, Zoals god het beveelt, Modder, Het moment is delicaat, Ik ben niet bang en als voorlopig laatste Anna; het is alweer twee jaar geleden dat het verscheen.

Read the rest of this entry »

‘Charité at war’, topper op Netflix

sauerbruch

Glansrol van Ulrich Nöthen als de wereldberoemde hoogleraar chirurgie Ferdinand Sauerbruch in ‘Charité at war’.

Ik zie nogal wat op Netflix, series, films, series, rijp en groen. Soms te lang, andere niet lang genoeg. Vaak wordt er op een onbevredigende manier een punt aan gedraaid, voor mij een reden om de duim nederwaarts te zetten. Net als bij boeken, geniet non fictie mijn voorkeur. Zoals de documentaire The Vietnam War – een hele zit, verdeeld over ‘n stuk of zes avonden. Ik heb er uit geleerd dat de gespletenheid van de Amerikaanse maatschappij en leugenachtige presidenten niks nieuws zijn. Echt een topper vind ik de op historische feiten gebaseerde serie Charité at war, een – anders dan de titel doet vermoeden – Duitse productie over een Berlijns academisch ziekenhuis in Wereldoorlog 2.

Read the rest of this entry »

Geweldige impact Netflix-serie ‘When They See Us’

De Netflix-serie When They See Us (historisch gegeven) over veroordeling vijf jonge zwarten, kinderen nog, die toevallig in een New-Yorks park waren toen een joggende vrouw werd verkracht, heeft een geweldige impact over de hele wereld en heeft de discussie over het Amerikaanse rechtssysteem opnieuw aangewakkerd. Gerechtelijke dwaling in 1989 door ‘tunnelvisie’ van OM en politie. Ook is er veel kritiek op framing door de media. De Nieuws BV van BNN-VARA besteedde er vanmiddag gedegen aandacht aan. Ik heb de serie gezien. Terecht hoog gewaardeerd, al is een en ander natuurlijk entertainment. Heel jammer dat we in het ongewisse blijven over hoe de politie-functionarissen na de veroordeling van de echte dader zijn aangepakt. Of helemaal niet?

Voorpagina hhBest

Rembrandtfilms

laughton_rembrandt1936

Charles Laughton als Rembrandt in de Britse speelfilm uit 1936.


lk ‘jubileum’ van Rembrandt van Rijn is uiteraard aanleiding tot herdenking en bespiegeling. In 2006 was dat zijn vierhonderdste geboortedag; nu het 350ste jaar na zijn dood. Dankzij twitteraar @veerleslegers kwam ik deze week op het spoor van de website openculture.com, waar je van alles kunt bekijken en (gratis) downloaden van The Metropolitan of Art. Zoals de gerestaureerde Britse Rembrandtfilm uit 1936 (een van de eerste speelfilms met geluid), met Charles Laughton, ook bekend van De Klokkenluider van de Notre Dame, in de titelrol. Het maakte het een en ander bij mij los.

Read the rest of this entry »

Vaker een Franse film, ja gezellig

Sante Brun


erontdekt:le-grand-bain het uitgaansavondje naar de bioscoop. In de jaren vijftig van de vorige eeuw was ik echt een vaste klant, met een sportief tintje: op je vijftiende toch naar een film voor boven de achttien, bijvoorbeeld Le Salaire de la Peur.

Je was wat onkritisch, toen. Dat werd je ook gemakkelijk gemaakt: in Nijmegen draaide veel feelgood uit Amerika – De Vader van de Bruid, Gejaagd door de Wind etc. Wat later Franse films als Le Bonheur van Varda, Ascenseur pour l’Echafaud met Jeanne Moreau (en Miles Davis,) Le souffle au coeur, Les quatre cent coups, Hiroshima mon amour, Les tricheurs. Voor iets bloter werk weken we ook nog wel eens uit naar het Duitse Kleef. Nog later Novecento en La Grande Bouffe. Daarna vele jaren nog sporadisch – er was genoeg op de tv.

Read the rest of this entry »