Reve, de jonge jaren, 1923-1962

Door Sante Brun
We treffen Gerard Reve, de schrijver van stad en land, in het eerste deel van zijn biografie in een ongelukkige periode; hij heeft één boek geschreven dat met enig succes in 1947 is uitgekomen, maar nauwelijks inkomsten oplevert in de periode die de biografie omvat: van 1923 tot 1962: De Avonden. Daarnaast enkele novellen: Werther Nieland en De Ondergang van de familie Boslowits. De door Nop Maas beschreven periode kan gezien worden als een van weifelmoedigheid over ‘hoe nu verder‘, zowel met zijn persoonlijk leven als met de literatuur. Meer

De Brabantse CDA-gedeputeerde Ruud van Heugten heeft wel een heel grote broek aangetrokken, toen hij ontsnapte aan een bevel (motie) van Provinciale Staten, om een met 74 euro netto per maand betaalde nevenfunctie als lid van de Raad van Toezicht van het Helmondse Elcerliecziekenhuis neer te leggen. ‘Alleen als het niet betaalt mag een bijbaan wel. Maar ik doe in mijn vrije tijd wat ik wil,’ schamperde hij volgens de Wegener kranten.

Lees verder op Manieren

Sante Brun, zich noemende een ouwe man, stelt vragen over de plastic-afvalscheiding, die de journalisten lieten liggen. De voorlichters, communicatie-adviseurs en dat soort volk, tegenwoordig tot vervelens toe present, waren trouwens in geen velden of wegen te bekennen.

SanteLOGie

Stil protest van een buurtbewoner in Brussel tegen de lange duur van openbare werken. Deze foto staat op Brussel Blogt . Hoe staat het eigenlijk met de werken in de Bestse Oranjestraat? Ik ben op het moment niet in de gelegenheid, dat te controleren. Het zou me niet verbazen als de winter daar nog wat extra roet…eh sneeuw in het eten heeft gegooid.

Dit zijn ze, de Canadian spam-bastards, die ik hier eindelijk, na zeker een half jaar  overlast, maar eens aan de schandpaal nagel. Het enige wat ik kan doen tegen voortdurend misbruik van mijn emailadres, omgedoopt tot ‘trusted dealer’ in Europa van VIAGRA-pillen. Klagen helpt niet  Dreigen met juridische stappen ook niet.  Eens zal het toch wel eens ophouden? Mijn mailadres vervangen doe ik niet. Dat is zoiets als de botsautootjes weren van de kermis.

Inmiddels schaamt een mens zich dood als hij de rubrieken op tv langs gaat die de op niets gebaseerde commotie in kaart brengen, en die daarbij vooral verlekkerd aanschurken tegen de zogenoemde klimaatsceptici, die een kleine onduidelijkheid in het cijfermateriaal van de IPCC aangrijpen om nog eens flink te gaan kappen in het Amazonegebied omdat de klimaathype toch alleen maar een truc van de linkse kerk is om subsidie binnen te halen. Of zoiets.

Lees alles op SanteLOGie

Dan ben je dus minister van Verkeer en Waterstaat en onderweg naar politieke onsterfelijkheid, gaat het ineens over zout. Camieleke heeft nog tienduizend ton liggen, maar dat gaat hij bewaren voor de A2, A58, A16 en A13, want anders komt hij natuurlijk nooit meer op tijd in Den Haag, vanuit Vallekeberg.

SanteLOGie

Een zekere sensatie kan aan het met de auto benaderen van de oude bisschopsstad Murcia niet worden ontzegd. We beleefden het voor de tweede keer: de A30, 2 x 3 rijstroken, daalt met een helling van 6 %, maximum smelheid 80, maar daar houdt zich hoogstens een enkele toerist aan. Een compacte stad; je bent onmiddellijk in het centrum om daar onverwijld een ondergrondse parkeergarage in te duiken.

Toeristen worden rond-
geleid in de kathedraal van Murcia.
->

De temperatuur (10 Graden) was niet die was beloofd, maar in de zon op een terras op de Plaza del Cardenal Belluga, tegenover het bisschoppelijk paleis, was het best uit te houden. Het centrum is autovrij. Het enige wat je er hoort is het geroezemoes van het winkelend publiek. Haaks op het paleis het front van de kathedraal, een uitbundige mengeling van renaissance en barok.
Al even uitbundig is het overwegend gothische interieur, waar je door een glazen vloer de fundamenten van de oudste kerk kunt zien. ‘n Zekere overcompleetheid van aangeklede en  gekroonde madonna’s/andere vrouwelijke heiligen.

Meer

Door Sante Brun
De nieuwe roman van Niccolò Ammaniti heet ‘Che la festa cominci‘, in het Nederlands al voor te bestellen onder de titel ‘Laat het feest beginnen‘ . Ammaniti heeft de afgelopen jaren in recordtempo een aantal prachtige boeken het licht doen zien, waarvan ik ‘Come dio comanda‘ (Zoals god het beveelt’) nog altijd het beste  vindt. Tot nu toe was altijd een jongen van twaalf of veertien jaar de hoofdpersoon tegen wiens achtergrond Ammaniti het moderne Italië schildert, het land van obscene rijkdom van een steenkoude asociale middenklasse enerzijds en een rechteloze en al even asociale onderklasse anderzijds.

Meer

De Sierra de la Muela is als het ware een kaap in de Middellandse Zee, aan de noordoostkant de afsluiting vormend van de baai waaraan La Azohia ligt. Een smalle weg van hier en daar bijzonder slecht asfalt voert vanaf de weg naar Cartagena omhoog naar een communicatiestation. De beloning is een aantal fraaie uitzichten. (Klik op de foto voor vergroting.) Op de voorgrond ligt Azohia. De oranje pijl geeft de wijk El Pinar de San Gines (pijnbos) aan, waar wij verblijven. Het grijze vlak op de achtergrond zijn kassen van plastic folie, waarin tomaten worden gekweekt.  Het ligt allemaal wat verder uit elkaar dan op de foto lijkt.

Foto links, genomen op de top: Alex was hier ook

Meer