Wie is online
6 bezoekers online
Voor alle nieuwe posts…

Volg ons op Twitter

Tweet het openingsbericht ->
Schrijf ons

Je kunt ons altijd schrijven via de contactpagina. Daar vind je ook richtlijnen, voor het geval dat je mail-notificaties wenst bij nieuwe 'posts' aangaande Best. 

Rubrieken
Opinie of niet?

ls een post op deze site begint met wat in de typografie heet een initiaal, zoals de A hier, bevat zij een mening of interpretatie van de schrijver.

English?

Translation by Google in Chrome: please, click the right mouse button and select 'English'.

Archieven
juli 2022
Z M D W D V Z
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Archief van de rubriek ‘Italië’

Met een boek uit ‘n dipje

Tijdens onze reis door Noord- en Midden-Italië in mei bezocht ik uiteraard veel boekhandels. Vaak boekhandels van grote uitgeverijen zoals Mondadori en Feltrinelli die zo groot zijn datje totaal geen overzicht hebt en met weinig personeel aanwezig dat ook weet wat er wel en niet voorradig is – je kunt het ze ook nauwelijks kwalijk nemen. Zelfs met de computer is het moeilijk de weg te vinden, in de stijl van: ja, dat boek moeten we hier ergens hebben, maar wáár?

Meer op SanteLOGieVoorpagina hhBest

De oude bard flikt het nog

OAndrea-Camilleriver Andrea Camilleri -> heb ik een poosje geleden een stuk geschreven, waarin ik de verwachting uitsprak dat de destijds al negentigjarige schrijver het bijltje erbij had neergegooid, toen zijn politiecommissaris Salvo Montalbano aan het eind van zijn tweeëntwintigste ‘avontuur’ ontslag nam. Dat was iets te voorbarig, want anderhalf jaar later was Montalbano weer gewoon aan het werk en begon het drieëntwintigste avontuur, als gebruikelijk met een commissaris die ’s morgens wakker wordt uit een gruwelijke droom, of gewoon door een telefoontje van de half-achterlijke, half-gehaaide portier van het politiebureau in Vigata, Catarella.

Meer op SanteLOGie — Boeken van Camilleri zijn in het Nederlands vertaald – Voorpagina hhBest

En toch: Evviva l’Italia!

 

met de trein van Mezzovico – een dorp in het Zwitserse kanton Ticino dat vooral bestaat uit moderne industrie – naar Como in Italië. Dat gaat daar niet zomaar. De lijn heet te zijn de Regionale Ticino-Lombardije, een luxueuze, geruisloze witte trein van de FFS, die niet verder gaat dan de grensplaats Chiasso. Op dat station moet je een gang door met het opschrift ‘naar Italië’, die doet denken aan de vroegere grenspost in Berlijnse Friedrichstrasse. Aan het eind ervan kom je op een perron waar een haveloze trein van Trenitalia gereed staat, die je in zes minuten naar Como brengt. Zonder kaartje, want geen loket te zien.

Meer op SanteLOGie

smartphonerenOveral hetzelfde

Een dorp aan een diep water met stille gronden

dorp
ellano, dat is de naam van een dorp en ik wed dat jullie niet weten waar die plaats ligt. Ik heb dat ook heel lang niet geweten, maar sinds een aantal jaren ook wel en vorige week ben ik er zelfs geweest. Het was er koud, er waaide een ijzige wind en de somberheid van het zwerk wordt maar zelden in Nederland geëvenaard.

Meer op SanteLOGieVoorpagina hhBest

De geheime aantrekkingskracht van jaartallen

Boekbespreking door Sante Brun


De laatste jaren komen regelmatig boeken uit met een jaartal als titel. Twee ervan vond ik bijzonder geslaagd, zoals 1913 van Florian Illies en 1927 van Bill Bryson. Het eerste maakt plausibel dat voor kunst en cultuur dat jaar in Europa van bijzondere betekenis was, in het laatste worden bijzonder veel opmerkelijke uitvindingen beschreven en worden andere gebeurtenissen, vooral in Amerika, aan de orde gesteld, met als centrale gebeurtenis de eerste trans-Atlantische vlucht van Charles Lindbergh. Inmiddels is er in mijn boekenkast 1915 bij gekomen – het jaar waarin Italië aan de Eerste Wereldoorlog ging deelnemen en 1813 over de Völkerschlacht (Pruisen tegen Napoleon). Ook heb ik natuurlijk 1861, het jaar van de Italiaanse eenheid. Ik heb in bestelling staan 1968 – en ik heb net uit: 1960 van Alfio Caruso.

Read the rest of this entry »

De laatste spreker van het Friulaans

Ik heb op mijn blog wel eens geschreven over de deelname van Pier Paolo Pasolini aan acties voor een autonoom Friuli, de streek in het Noord-Oosten van Italië waar hij weliswaar niet geboren was, maar waar hij zich thuisvoelde. Ik schreef, meer in het bijzonder, over zijn afkeer van Triëst, dat voorbestemd was als hoofdstad van de autonome regio Friuli-Venezia Giulia en dat ook werkelijk werd. Pasolini schreef polemische geschriften en ook gedichten in het Friulaans, waarbij hij mede tot de ontdekking kwam dat je van het ene ‘subdialect’ op de fiets in tien minuten kon aanlanden te midden van een ander subdialect.

Meer op SanteLOGie — Voorpagina hhBest

Aardgebeefd

aardgebeefd
In Italië hebben ze zelfs een woord voor de slachtoffers van een aardbeving: terremotati, oftewel aardgebeefden. Ik herinner me de kop boven een artikel in het blad Oggi van vele jaren geleden, ‘Siamo terremotati a vita’, Wij zijn levenslang geaardbeefd en dat ging over de inwoners van een dorp op Sicilië, Gibellina, die 25 jaar na hun aardbeving van 1968 nog in Nissenhutten woonden – inmiddels wonen ze in een ietwat zielloos nieuwgebouwd dorp (foto), een paar kilometer van hun oude stadje dat grotendeels onder sinistere betonnen platen is verdwenen.

Meer op SanteLOGieVoorpagina hhBest

Venetië verzuipt…in de toeristen

venetie_toerisme
at Venetië dreigt te verzuipen, als gevolg van de zeespiegelstijging is allang bekend. Maar er is nog een andere reden om je driemaal te bedenken, alvorens daar naar toe te reizen: het massatoerisme. Sante Brun in zijn column, vandaag: ‘Mensenmenigte op mensenmenigte, ik zou overdrijven als ik zei dat ik de stad in zijn voegen hoorde kraken, maar het kwam daar wel heel dichtbij.’ Het plaatselijke ondernemerschap is echter voorlopig nog niet van plan, de kip met de gouden eieren te slachten.

Meer op SanteLOGie

Lees ook: We zien sterretjes in Venetië (over eten)

Een (bijna) avontuur in Italië

k raakte al snel in gesprek en aan de dans met Giusi, een vrouw van omstreeks 35 jaar, die in de buurt woonde en langs haar neus weg tegen me zei: ‘Mijn man is Napolitaan.’ Voor wie vaker in Italië komt, is dat het signaal voor de gewaarschuwde man om voor twee te tellen.

Meer op SanteLOGie

De taal van Montalbano

italiaanse-boekverkoopster
De verkoopster van de boekhandel van Sellerio in Mondello (badplaatsje bij Palermo) doet de schrijver van onderstaand artikel (een onthullend verhaal over Italië en het Italiaans) persoonlijk uitgeleide na een voor hem financieel destraseus uitgevallen bezoek in mei 2005.

Sante Brun


p 6 september van dit jaar is de Italiaanse toneelregisseur en schrijver Andrea Camilleri negentig jaar geworden. Om te beginnen was ik op die datum niet in de gelegenheid om aan dat heugelijke feit aandacht te besteden, omdat ik er in de bijna twintig jaar dat ik vrijwel alles lees dat de goede man produceert steeds heb gedacht dat hij op 8 december jarig was.

Al vaker heb ik aandacht aan Camilleri besteed – hij heeft in Italië inmiddels een ongelooflijke cultstatus bereikt, zijn zelfgemaakte Siciliaanse dialect heeft zelfs al op diverse plaatsen zijn opwachting gemaakt in het ‘algemeen beschaafd Italiaans’. Dat, voor zover ik weet, niet bestaat.

Read the rest of this entry »

Geschiedenis: ‘Vuile Itak, ga terug naar je land’

Mijn vader kwam hier in 1921 omdat er in zijn uithoek van de wereld, nog nauwelijks bekomen van de gruwelen van de Eerste Wereldoorlog, letterlijk geen droog brood te verdienen viel. Italië was een uithoek van de wereld die destijds voor Nederlanders net zo ver weg en exotisch was als tegenwoordig Irak of Syrië.

Meer op SanteLOGie

De roze stad van de heilige Frans

plafond_asisi  The Rough Guide neemt geen meel in de mond als het gaat om beschrijving van bezienswaardigheden en de omstandigheden waaronder die zich aan je vertonen. ‘Laat u zich niet weerhouden door de afzichtelijke rijstebrijberg aan religieuze kitsch waar je doorheen moet om Assisi te zien zoals het werkelijk is: een van de schitterendste voorbeelden van Italiaanse Middeleeuwse en Renaissancekunst.’

Meer op SanteLOGie

Reizen in Venetië

venetie 
Het maakt toch verschil – of je kampeert op het Lido en vaart met de vaporetto vandaar naar het San Marcoplein, of je stapt bij Ca’ Sabbioni op de oranje bus 53 en rijdt daarmee, onverschillig door gaten in het asfalt bonkend langs slordig neergelegde wegen en door de fabrieksstadMarghera naar het Piazzale Roma, busstation voor gevorderden, juist nog verrijkt met… een tram, en nog wel eentje die op één rail rijdt. (Teksten geklad op leegstaande fabrieken in Marghera: ‘Je hoeft geen toestemming te vragen om vrij te zijn’, en ‘Weg met de herwaardering van heroïne’.)

Twee columns op SanteLOGie over ‘reizen door Venetië’ Deel 1Deel 2

Ja, toen de Eiffeltoren gebouwd werd, ja toen…

En nu is er dus de wereldtentoonstelling in Milaan, die zich bescheiden Expo noemt – het was afgelopen maandag de eerste keer dat ik te voet een evenement bezocht dat je eigenlijk alleen per fiets of liever nog per scooter kunt bezoeken.

Meer op SanteLOGie

Het land der creatieve vloeken

Hostia, dat hoorde ik bij mij thuis geregeld roepen. Meestal klonk het trouwens als Ostia, en ik heb lang gedacht dat het woord iets te maken had met de gelijknamige voormalige havenstad van Rome.

Meer op SanteLOGie

Even de nor afkopen voor 45.000 euro

spaanse_trap_141113_16.30
Toeristen en Italiaanse jongeren dooreen op de Spaanse Trap in Rome.


wie kan zich veroorloven een boete van 45000 euro te betalen, om gevangenisstraf af te kopen? Tien Rotterdamse straatslijpers maakten er in Rome gebruik van. Hoezo straatslijpers, daar moet je toch advocaat voor zijn, of bankier? Als je zo’n bedrag even kunt neertellen?

Meer op SanteLOGie

De toeristische horeca in Italië

etenHet was onze laatste avond, en het mocht gerust wat kosten, maar nergens was nog plaats want alle restaurants zitten ook in september zowel voor lunch als diner mudvol, voornamelijk met pizza-eters. We weken uit naar een tent waar je van alle voorgerechten wat krijgt, maar veel daarvan was al niet veel meer voorhanden en wij kregen dingen op ons bord die overduidelijk uit een blik waren geklopt of uit de diepvries gehaald.

Meer op SanteLOGie

Zover is het gekomen met Levanto

zuipschuit
J
e drinkt gezellig een aperitief in de late middagzon op een terras langs de hoofdstraat, Via Dante Alghieri, van het plaatsje Levanto aan de Italiaanse Riviera. Langs het terras een hele parade van mensen die van het strand komen, op weg naar camping, hotel, woning. Veel jongelui die ietwat schaars gekleed zijn, enkele opgedirkte Italiaanse dames in bikini met doorzichtige sjaal eroverheen, die van plan zijn nog één keer te vlammen, veel kerels met snorren en baarden en die eeuwige dracht van Gianni Cazzo, zeg maar Jan Lul: de driekwartsebroek.

Meer op SanteLOGie

Vernietigende satire op het moderne Italië

Filmbespreking door Sante Brun


paolo-sorrentino-la-grande-bel_1La Grande Bellezza

Je zou bijna gaan denken dat Jep Gambardella echt bestaat, ergens vond ik zelfs reclame voor zijn enige boek‘l’Apparato umano’. Maar Jep is een romanfiguur en de roman gaat over een journalist met de specialisatie ‘society’. Hij is daardoor kennelijk in zeer goeden doen geraakt, gezien zijn decadent schitterende woning in Rome, waardoor hij het Colosseum als directe ‘buurman’ heeft.

Read the rest of this entry »

Het begin en het ‘einde’ van het kloosterleven

abdij_montecassino
H
et begin en het ‘einde’ van het kloosterleven. Ik heb einde tussen aanhalingstekens gezet, want je weet maar nooit. Misschien komt er vroeg of laat wel weer een heropleving. Je zou er naar gaan verlangen als je een bezoek brengt aan de Benedictijner abdij Montecassino, een reusachtig complex hoog in de bergen tussen Rome en Napels, bewoond door nog slechts elf monniken. Bezig museum te worden vrees ik.

Meer op Manieren