Wie is online
2 bezoekers online
Schrijf ons
Je kunt ons altijd schrijven via de contactpagina.
Voor alle nieuwe posts…

volg ons op Twitter

Tweet het openingsbericht ->
Rubrieken
Portal
Portal van bekende en vooral minder bekende bloggers en opiniemakers.
English?

Translation by Google in Chrome: please, click the right mouse button and select 'English'.

Archief
juli 2019
Z M D W D V Z
« jun    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Archief van de rubriek ‘Ego’

Dagboek van een moeder in oorlogstijd

Dit is een fragment van een dagboek, dat mijn moeder, Dina t’Sas-Schunterman in Wereldoorlog II bijhield. De passage stamt vermoedelijk uit 1944. Het is allemaal vluchtig, in telegramstijl genoteerd.

Read the rest of this entry »

Kitty

Kitty_ca1943Deze <- prachtige meid is mijn zus Kitty. Eigenlijk heette ze Catherine (Katrientje t’Sas, oeioei), maar ergens in 1943, toen de plaatselijke fotograaf ook deze foto moet hebben gemaakt, is ze op de tennisbaan van ’t Ginneken omgedoopt. Gelijk had ze dat ze die nieuwe voornaam aanvaardde. Ze zou trouwens doortennissen tot in haar tachtigste levensjaar.

Vol verwachting kijkt ze hier als ongeveer twintigjarige het leven in; een leven, zo zou ze aan het eind ervan zeggen, dat volledig aan die verwachtingen heeft beantwoord.

Want Kitty is op 17 juli 2007 in de armen van haar twee dochters op 84-jarige leeftijd gestorven en gisteren, 23 juli, op Wolfswinkel in haar laatste woonplaats Son bij haar man (Harry, overleden in 1983) gelegd.

Kitty was bijna 11 jaar toen ik werd geboren en de omstandigheden hebben er toe geleid dat zij enkele jaren als een moedertje voor mij en mijn twee jaar jongere broertje heeft gezorgd. Zorgen is haar specialiteit gebleven. Ze werd verpleegkundige en heeft ook tijdens haar huwelijk de zorgbehoevenden in de familie opgevangen; ook onze moeder toen die in 1966 weduwe werd.

Mijn zus was kunstzinnig. Ze speelde piano (gaf daarin ook les) , schilderde en aquarelleerde. Vooral bloemen en de natuur. ’n Week of vier geleden nog heeft ze met haar sterk vermagerde handjes de pianotoetsen beroerd. En op nieuw schilderslinnen tekende ze een cirkel. Dat volstond: ‘De cirkel is rond’.

Ze ging graag. Het enige waartegen zij zich verzette was geestelijke aftakeling door te rigoureus gebruik van medicijnen. ‘Is dit nu dood gaan?’ vroeg ze haar dochters? ‘Ja mama, dit is nu doodgaan.’

Enkele weken geleden vlak voor haar laatste verjaardag, zat ze ’s morgens om vier uur aan haar kleine secretaire en schreef: ‘Nu is het zover dat ik afscheid moet gaan nemen. Maar niet voorgoed, zeker weten!’ Zij had het optimistische geloof, waarin ze was opgevoed, behouden. Ze voegde er nog aan toe: ‘…en als het regent, stuur ik jullie de zon.’

Haar kinderen en kleinkinderen hebben haar afscheid gevierd zoals Kitty het zich had voorgesteld: met muziek en met wonderbaarlijk stemvaste solozang. Haar oudste dochter droeg een korte biografie voor en dit alles heeft mijn gevoel van trots op mijn zus versterkt.

Het regende even niet.

Eddie was een dichter

edsplantjeMijn broer Eddie (1936-2004) was een dichter.

Hij schreef voor zijn plezier. Hij ging  vandaag een jaar geleden. Wij waren met vieren een week eerder bij hem geweest. Nu hebben wij met elkaar gebeld en aan hem gedacht. En één van ons heeft een keuze uit zijn teksten in een bundeltje gezet. Daaraan ontleen ik (hieronder) een geestig gedicht, dat typerend is voor een Nederlander die meer dan dertig jaar in Frankrijk woonde. Je hoeft niet veel Frans te kunnen verstaan om het goed te kunnen begrijpen. Het gedicht heet De kleine dingen

<- Deze tekening noemde Ed Moeilijk plantje

LES “PETITES CHOSES”

un petit matin is
verdraaid vroeg
une petite seconde svp
kan een kwartier duren
un petit vieux is
oud maar toch cool
ma petite dame is
uit de hoogte behandeld
la petite soeur is
alleen maar jonger
les petits seins zijn
dikwijls mooi
un petit discours
altijd te lang
une petite pause op
Europe reklame onzin
Ie petit Jésus is
absoluut ongevaarlijk
un petit curé is
slimmer dan je denkt
la petite prière is
soms grote routine
une petite blague kan
grote smerigheid zijn
un petit plaisir was
Versailles pour Louis XIV
une petite discrémination
is een grote denkfout
un petit fromage
is slecht voor je cholesterol
une petite retraite
is rijker dan je denkt
une petite bière is
als vier boterhammen
un petit accident is
meestal veel ernstiger
une petite remarque
kan heel venijnig zijn
un petit ami is
liever dan de anderen
une petite siëste kan
drie uur duren
une petite soiree
’n hele nacht…

un petit monsieur is…
hij die dit schreef.

ATTENTION !
Un petit déjeuner is
nog steeds ’n kom zwarte
koffie voor veel Fransen.

Acigné, Ie 03.11.01

Veranderingen, een egoscript

door Guido t’Sas

2003. Een wandeling door mijn geboortedorp en omgeving, een gedicht en een oud fotootje

Levensmaatje had een afspraak in Breda, in een betrekkelijk nieuwe wijk in de buurt van de Willem van Oranjelaan. Omdat ik niet ver daar vandaan geboren ben, moest ik natuurlijk wat aanwijzingen geven, hoe te rijden. Maar toen het zover was, kreeg ik een bevlieging: ‘Ik ga mee’.

Read the rest of this entry »