Wie is online
4 bezoekers online
Voor alle nieuwe posts…

Volg ons op Twitter

Tweet het openingsbericht ->
Schrijf ons

Je kunt ons altijd schrijven via de contactpagina. Daar vind je ook richtlijnen, voor het geval dat je mail-notificaties wenst bij nieuwe 'posts' aangaande Best. 

Rubrieken
Opinie of niet?

ls een post op deze site begint met wat in de typografie heet een initiaal, zoals de A hier, bevat zij een mening of interpretatie van de schrijver.

Portal
Portal van bekende en vooral minder bekende bloggers en opiniemakers.
English?

Translation by Google in Chrome: please, click the right mouse button and select 'English'.

Archief
juni 2020
Z M D W D V Z
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

Bosbessenjacht in vijandelijk gebied

bosbessencollega Guido herinnerde me vanmorgen aan een episode uit mijn jeugd: op Petrus en Paulus (vandaag, 29 juni, tevens de geboortedag van iemand die misschien helemaal niet van bosbessen hield: Prins Bernhard) zijn de bosbessen rijp.

Meer op SanteLOGieVoorpagina hhBest

3 Reacties op “Bosbessenjacht in vijandelijk gebied”

  • Toch nog even een toevoeging. In het Bredase heetten het klokkebeien. Jongens van niet bepaald welvarende huize kwamen er mee aan de deur. Waarschijnlijk beurden ze dan meer dan wanneer ze de bessen naar de Hero brachten.

  • peter stiekema:

    Praat me niet over bosbessen plukken. In de warme en lange zomer van 1959, ik was zeven, bijna acht, gingen mijn moeder en tante Mia bosbessen plukken in de bossen bij Apeldoorn en wij, mijn vierjarige broer en ik mochten mee. Fred achterop bij moeder en ik had net mijn eerste tweedehands fiets. Het was warm en na een kwartiertje plukken waren wij jongens (niet eens aardige jongens) het kotsbeu. Wij begonnen aan de meegebrachte kadetjes en snel daarna was de ranja op. Het grote dorst lijden was begonnen. Maar tante en moeder gingen onverdroten verder. De meegebrachte bussen moesten vol, boordevol. Zelden heb ik zo’n waardeloze dag meegemaakt en de bosbessen kwamen me de neus uit. Later nooit meer een bosbes geplukt, laat staan me vergrepen aan de van die bessen gemaakte jam.

    • Wat wij allen steeds vergeten te vermelden is, dat die besjes verrekte klein zijn, zodat je heel wat uren moest plukken, wilde je zo’n bus vol krijgen. Het chagrijn van Peter kan ik me dan ook levendig voorstellen.

Reageer