Home hhBest
hhBest bekijkt 't op een andere manier

Dit is een pagina, waarop je op een ontspannen manier wat kunt rondneuzen. Verhaaltjes, plaatjes. Scroll een beetje, en heb je er genoeg van kom dan later nog eens terug. Reageer eventueel via het menu Contact->Dorpsplein.

Architect Pierre Cuypers

Spoorwegmuseum 80 jaar

Damsteden

Het Singermuseum in Laren

Onvermoed schoons achter Amsterdamse grachtengevels

 

Sante Brun zocht in Weert naar sporen van Gerard Reve

Leiden voor de Leienaars

Sotsji toen

Reisverhaaltjes van Sante Brun: Italië in September

Gouvy is Gouvy, zelfs groovy

Stormachtige entree Buribajev bij Het Brabants Orkest

Door Ferd Op de Coul
Een ware storm van ovaties en bloemen van o.a. het Kazachstaanse ambassadeurs-echtpaar zijn de jonge nieuwe chef-dirigent van Het Brabants Orkest, Alan Buribajev, donderdagavond 11 oktober in het vrijwel uitverkochte Muziekcentrum Frits Philips ten deel gevallen. Hoewel de veelbelovende maestro eigenlijk als gastdirigent voor de verhinderde Josep Caballé-Doménech optrad, werd dit toch min of meer zijn offiële entree, compleet met een welkomstwoord van directeur Paardekooper. Want in feite gaat de Kazachstaanse dirigent pas volgend seizoen met het Brabants Orkest als vaste dirigent aan de slag. Hoe dat zal uitpakken weten we nu, want met name het sluitstuk na de pauze, de bijtend sarkastische Negende Symfonie van Sjoststakovitch, bleek een trefzekere aanjager voor die stormen van applaus aan het slot.

Overigens vind ik dit niet Sjostakovitch' beste symfonie, daarvoor zit het stuk te veel opgeladen met Walt Disney-effecten, maar het is technisch en ritmisch briljant gemonteerd en biedt met talrijke solistische passages in alle orkestrale secties voor de puik blazende en strijkende solisten uit HBO volop kans hun voortreffelijke kwaliteiten te etaleren.

Dat gebeurde dan ook onberispelijk goed. Ik zat op de koorgalerij en kon dus en face de temperamentvolle, opzwepende gestiek en gelaatsexpressies van Buribajev bekijken. De moeite waard; deze jongeman heeft charisma en een kennelijk fascinerende impact op zijn musici. Dat bleek ook in Rachmaninovs onverslijtbare Tweede Pianoconcert, waarin de Britse pianist Berry Douglas met veel gevoel voor lyriek en dramatiek, maar nergens "fraai opgesmukt", zijn magnifieke partij heeft verklankt, met als gelijkwaardige partners het indrukwekkend mee-musicerende orkest, vol vuur geleid door Buribajev. Hij dirigeerde als openingsstuk de fijnzinnige bijna aquarellerende,ingehouden orkestrale tinten en halftinten van Liadovs symfonisch gedicht "Het Betoverde Meer". Een Russisch concert dus.

Ik denk dat er zo nog vele zullen volgen met dit inspirerende talent op de HBO-bok.

12.10.2007

Gebouwen van Cuypers waren wel degelijk uitingen van rooms-katholiek triomfantisme


Pierre Cuypers

11.10.2007
Koning Willem III, die het papen vreten in de genen zat, weigerde naar de opening van het Rijksmuseum te gaan. Evenals zoveel protestanten vond hij de architect, de Roermonder Pierre Cuypers, teveel een exponent van het roomse triomfantisme dat in Nederland, sinds het herstel van de bisschoppelijke hiërarchie in 1853, de kop had opgestoken. Het gebrek aan verdraagzaamheid bij de overgrootvader van Beatrix valt natuurlijk te laken, maar gelijk had hij wel. Op zijn manier.

 

Door Guido t'Sas
Uiteraard waren vooral de neogotische kerken van Cuypers (1827-1921) symbolisch voor de Katholieke Herleving, zo treffend en geestig beschreven in zijn gelijknamig boek door L.J. Rogier. Nauwelijks had paus Pius IX als het ware de bisschoppen weer in Nederland op de troon gezet, of bij voorbeeld het kerkbestuur van de Maastrichter parochie Wyck was er als de kippen bij om Cuypers op te dragen, dat spectaculair met een nieuw bedehuis gestalte te geven. En velen zouden volgen: Leeuwarden met z'n Bonifatiuskerk, die sindsdien de skyline domineert, Amsterdam, Alkmaar, Breda (nieuwe kathedraal!); tientallen.

Daarna schopte Cuypers het tot rijksbouwmeester en sleepte hij zowel de opdracht voor het Rijksmuseum als die voor het Amsterdamse Centraal Station in de wacht.

Om inspiratie op te doen, maakte de Limburger, gewapend met een schetsboek, een ongekend aantal reizen door Europa. En zo komt het, dat de Eindhovense Cathrien, met zijn twee torens, een rozetvenster à la Chartres heeft.

Onder de titel Cuypers/architectuur met een missie, biedt het Nederlands Architectuur Instituur (NAI) tot 6 januari 2008 een overzicht van het werk van Pierre Cuypers in Rotterdam (kerken, museum, station, civiele opdrachten) en in Maastricht (restauratie Kasteel de Haar, omgeving Utrecht).

En in Rotterdam zijn het vooral de kerken met hun uitbundige, kleurrijke aankleding die de aandacht vragen - sterker: opeisen en nog steeds getuigen van, ik zou bijna denken de wellust waarmee de katholieken hun recent herkregen vrijheid exploiteerden.

 

 


Het Nederlands Architectuur Instituut in Rotterdam, dat met een enorm affiche vol 'Cuypersmotieven' aandacht vraagt voor de tentoonstellingf over diens oeuvre.

Er zijn ook enkele gevallen bij, zoals de Bredase Barbarakathedraal, waarvan enigszins eufemistisch wordt opgemerkt, dat ze 'verloren zijn gegaan'. In dit concrete geval was er simpelweg sprake van politiek vandalisme in Breda, dat niet alleen leidde tot de sloop van deze kerk, maar ook van die aan de Ginnekenstraat (om een verkeersdoorbraak te realiseren) en tot demping van de haven (inmiddels met veel bombarie weer open gegraven).

Opvallend is verder de beperkte realisering van sommige ontwerpen omdat ze, bij voorbeeld met (vijf!) torens wel 'n beetje teveel van het goede waren.

Cuypers had in Roermond een eigen atelier, dat tot diep in de twintigste eeuw voor de nodige 'vulling' van de kerken zorgde, in de vorm van altaren met triptieken, beelden en wandschilderingen. Ook daarvan zijn tastbare voorbeelden in Rotterdam te zien.

www.nai.nl

Zie ook: De rijkdom van het roomse leven opgepoetst (waarin meer over het Cuypersatelier en over het werk van onder anderen Jos Cuypers, zoon van Pierre en ook ontwerper van veel kerken).

Willem II

'Het papen vreten zat Willem III in de genen'. Nou ja, van Willem van Oranje (die overigens niet de stamvader is van het Nederlandse koningshuis) is bekend, dat hij 'de huik naar de wind hing' en afwisselend rooms en protestants was. Uiteindelijk koos hij, naar men aanneemt om opportunistische redenen voor de reformatie. De Oranjes zijn door de eeuwen heen formeel hervormd gebleven en dragen dat nog steeds uit. Willem II, vader en monarchistisch voorganger van Willem III, stond wat minder rigide tegenover de roomsen, sterker hij verbleef veel in de Zuidelijke Nederlanden, onder meer in Tilburg waar hij een paleis (tegenwoordig stadhuis) had. Hij was ook bevriend met bisschop Joannes Zwijsen.

Naar het begin van het artikel

 

Reacties op Dorpsplein

Naar boven

 

Bankgebouwen

10.10.2007
Aan de Coolsingel in Rotterdam staat een klassiek bakstenen bankgebouw van ABN-AMRO. Aan niets is te zien, dat deze oer-Nederlandse bank voortgekomen uit de Nederlandsche Handelmaatschappij, in de vroege negentiende eeuw opgericht door koning Willem I, is opgeschrokt door Fortis. Dat staat dreigend en nogal ordinair op de achtergrond.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reacties op Dorpsplein

Naar boven

 

Wandelingetje door centrum Sint-Oedenrode

Haal al dat blik toch maar weg...

06|09|07
Sint-Oedenrode (in de volksmond Rooi) is een monumentaal dorp, dat veel heeft bewaard, respectievelijk gerestaureerd, maar dat soms toch ook vragen oproept. Dat leert een wandelingetje door het centrum.

Indruk maken onder meer de zogenaamde Kolk, waar de Dommel onder een brug in de Borchmolendijk doorstroomt. Is de indruk juist, dat het water aanzienlijk schoner is dan pakweg 20 jaar geleden, toen het onrustbarend schuimde? Ter plaatse ligt een fraai gerestaureerd landhuis. Monumentaal zijn ook het voormalige gemeentehuis en postkantoor. Het laatste toont min of meer aan, dat het Meierijse dorp van oudsher enige aanzien had. Het heeft dan ook twee kastelen! Aan de zijkant van het voormalige postkantoor (op de foto achter de auto) bevinden zich nog steeds brievenbussen van de aloude PTT, voor de regio en wat heet 'overige bestemmingen'.

En dan is Rooi de geboorteplaats van de legendarische bisschop Bekkers, die onder meer als t.v.-dagsluiter veel voor de emancipatie van het roomse volk heeft gedaan. Zóveel, dat het bijna niet meer rooms is.

De bisschop ligt er ook begraven. Aan het naar Bekkers genoemde (niet vernoemde zoals tegenwoordig meestal wordt geschreven) plein staat de 'moderne' Goede Herderkerk, die ik qua aanzien niet echt Bekkers waardig vind.

Goud

Het is niet alles goud wat er blinkt. Dat geldt zeker voor het horecapand De Gouden Leeuw, aan de Markt, ooit hét huis ter plaatse, waar verenigingen en prominente en minder prominente Rooienaren bijeen kwamen. Het staat al jaren leeg en is zodoende onderwerp van heftige discussies. Als ik de krant goed begrepen heb, komt er eerlang een bevredigende oplossing voor dit dorpsicoon.

Of dat ook het geval zal zijn met de onaanvaardbare hoeveelheid en alle zicht op de monumenten benemende autoblik, is de vraag. Daar heeft de dorpspolitiek, ook die van Oirschot niet bij voorbeeld, doorgaans het lef niet voor. Het koperspubliek komt nu eenmaal met de auto en moet dat ding kwijt. Maar ik zeg (en ik heb natuurlijk makkelijk praten), want ik wandel alleen maar door Rooi, terwijl mijn auto een beurt krijgt, weg met dat blik!

Guido t'Sas

Zie ook: Rare rotonde

Reacties op Dorpsplein

Naar boven

 

Begijnhof

09|08|07
Het Bredase Begijnhof. een van de belangsrijkste monumenten van de stad, wordt gerestaureerd.

Het laatste begijntje in deze hof, zuster Frijters, overleed in de jaren zestig van de vorige eeuw.

Het Begijnhof heeft een kruidentuin en een negentiende eeuws kerkje, waarvan het interieur authentiek en in uitstekende staat is. Je kunt er ook door de week via een glazen tussendeur een blik in werpen.

Het poortgebouw aan de Catharinastraat vormt één geheel met het oorspronkelijke kerkje, dat sinds mensenheugenis in gebruik is bij de Waalse (protestantse) gemeente.

Reacties op Dorpsplein

Naar boven

 

Camping De Boskant in Oisterwijk

 

 

Zie ook de column van Sante Brun over kamperen in Nederland

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

03|08|07

Reacties op Dorpsplein

Naar boven

 

Vesting- en waterstadje Willemstad NL in het hoogseizoen

02|08|07
Een fotoalbum over het vesting- en waterstadje Willemstad aan het Hollands Diep in het vakantie-hoogseizoen 2007.

 

 

 

 

 

 

 

Het complete album staat op Webshots

Alle albums

Reacties op Dorpsplein

Naar boven

 

Fleurige kever

14|07|07
Een kweker van perkplanten aan de Groenstraat in Esbeek (gemeente Hilvarenbeek) heeft van zijn old time VW een fleurige kever gemaakt.

 

 

 

 

 

 

 

Reacties op Dorpsplein

Naar boven

 

Sotsji toen

Sante Brun bezocht bijna twintig jaar geleden Sotsji het Kaukasisch-Russische oord, waar in 2014 de Olympische Winterspelen zullen worden gehouden. Zijn beschrijving maakt alleen maar nòg nieuwsgieriger naar nu. 'Voor de Olympische sporters is het te hopen dat men te Sotsji intussen heeft geleerd dat voor de meeste mensen die niet uit Sotsji komen, in varkensvet gebakken boterhammenworst niet het ideale ontbijt is.'

'Bij de landing donderde er een roeiboot uit het plafond van het vliegtuig'

Door Sante Brun
Op het vliegveld van Sotsji lag alleen wat vuile, oude sneeuw, maar toen we uit de Iljoesjin van Aeroflot waren gestapt, toen, in maart 1988, zagen we waar de sneeuw wel lag: in de Kaukasus, op een uurtje rijden van Sotsji.


Sotsji in maart 1988. Met de klok mee: panorama van de stad, bord dat het 150-jarig bestaan van de stad meldt, het bord dat je welkom heet in het gelauwerde kuuroord, marktvrouwen.
Sotsji was, zoals het bord aan de ingang van de stad aangaf, niet alleen een zwaar gelauwerde stad (zoals veel Russische steden in de sovjettijd) maar ook een kuuroord (KYPOPT) – en dat was ook duidelijk te zien. Een boulevard met palmen, een onaantrekkelijk strand aan een vieze Zwarte Zee, langs de boulevard de lelijke hotels van vakbonden en bedrijven. Eén nieuw hotel, aan de rand van de stad, leek wat meer op gewone westerse hotels: Hotel Dagomys, waar de bezoekende westerse journalisten meteen een slagzin voor bedachten: ‘Je voelt je thuis in Dagomuis’. We werden er een voor een geïnterviewd door de lokale televisie. Het hotel had veertien verdiepingen waarvan er één was omgetoverd tot bordeel en verder werd je uit je slaap gehouden door over de gangen zwervende Polen die je spijkerbroek wilden kopen en goedkope roebels verkopen. Die tijd, dus.

Zelfmoorddozen

Als je wat verder keek zag je natuurlijk de grauwe wijken van de stad, het verst weg van de boulevard, bestaande uit wat Gerard Reve zo treffend noemde ‘zelfmoorddozen van het socialisme’, waar het personeel woonde dat werkte in Dagomys en de hotels langs de boulevard. Aan de andere kant, in de heuvels in de richting van de besneeuwde bergen, zag je de villa’s uit de glorietijd van Sotsji. De stad was in 1838 ontstaan als kuuroord voor de rijken die er hun paleizen bouwden en er hun veelvuldige vakanties doorbrachten. Zoals na hen veel Russische hotemetoten, tot en met Vladimir Poetin. Je kon je er natuurlijk ook in de modder wentelen en in zwavelhoudende baden, vandaar de Duitse naam ‘Kurort’.

Het was nog in de tijd dat de mensen je op straat aanhielden om te vragen of je een batterijtje over had, of dat je misschien hun bandrecordertje kon meenemen naar het Westen, voor reparatie.

Sotsji had een markt waar je ondefinieerbare voedingswaren kon kopen – nou ja, ik herkende de witte kool – van in dikke dassen gehulde oude vrouwtjes met appelwangen.

De rest verliest zich natuurlijk in een mist van wodka.

Voor de Olympische sporters van 2014 is het te hopen dat men te Sotsji intussen heeft geleerd dat voor de meeste mensen die niet uit Sotsji komen, in varkensvet gebakken boterhammenworst niet het ideale ontbijt is.

O ja, bij de landing in Sotsji, in maart 1988, donderde er een roeiboot uit het plafond van het vliegtuig. In 2014 zal dat wel een bobslee zijn.

Naar boven

Reacties op Dorpsplein

Naar boven

 

Station

Station Brandevoort

17|06|07
Brandevoort, formeel een wijk van Helmond, moet ooit een stad van fomaat worden. Het station is al klaar. Het heeft meer allure dan de NS er spontaan in zou hebben gestoken, maar dat heeft de gemeente Helmond betaald.

Als het over Brandevoort gaat, door deze site ooit getypeerd als ´Carcassonne in de Peel´, is het blijkbaar een kwestie van noblesse oblige. Adeldom verplicht. Even schoon is de belofte jegens het winkelcentrum dat in aanbouw is.

Ofschoon het begin dit jaar in gebruik werd genomen wacht het station, vooral de omgeving, nog op afwerking. Zelfs de vertrektabellen ontbreken. Toen we het station per trein wilden bezoeken, werkte de NS-reisplanner niet, reden waarom we maar met de auto zijn gegaan.

Alles bij elkaar heeft Helmond een nogal grote broek aangetrokken. Afgezien van het wat overdreven gedimensioneerde Brandevoort, met twee identieke ingangen, twee fietsenstallingen en een passerelle, heeft het stadje naast zijn 'centraal' nog twee NS-halteplaatsen: 't Hout en Brouwhuis. Ter vergelijking: het veel grotere Eindhoven heeft er twee, Centraal en halte Beukenlaan, niet meer dan twee perronnetjes met abri's. 't Is ongelijk verdeeld in de wereld.

Meer over Brandevoort

Reacties op Dorpsplein

Naar boven

 

Land Art in Het Groene Woud

12|06|07
Deze startende atleet (? anderen zien er eerder het hard labeur van een landman in) van wilgentakken aan de Pallande in het buitengebied van Oirschot is een van de zeven kunstobjecten die van 1 juli tot en met 30 september in het cultuur- en landschapsreservaat Het Groene Woud zullen worden geplaatst.

Euro Land Art 2007 is een Europese samenwerking waarin land art of landschapskunst wordt ingezet om de schoonheid van het platteland te beleven.

Eurolandart.nl noemt het 'een uniek plattelandsfestival in Het Groene Woud in Noord-Brabant. Met grootschalige Land Art kunst. Land Art is een kunstuiting die het landschap zelf tot kunst inricht. Geen beelden in een weiland, maar een nieuw 'wij'-land als kunst'.

Inlichtingen geeft onder anderen Frans van Beerendonk in Best, f.beerendonk@home.nl

www.streekfestival.com

Reacties op Dorpsplein

Naar boven

 

 

 

God in Frankrijk

08|06|07
Meer (76) foto's van Guido t'Sas, gemaakt in mei-juni 2007 in de Drôme in Frankrijk zijn te bekijken op Webshots.

De Drôme ligt ten oosten van de Autoroute du Soleil, tussen Lyon en Avignon. Je hebt daar zeer veel zogenaamde 'villages perchés', oftewel dorpen die nog alle kenmerken hebben van het feodale tijdperk. Dat wil zeggen dat ze meestal worden gedomineerd door een kasteel(ruïne).

Hoogtepunt was een verblijf in Grignan dat van een afstand doet denken aan Carcassonne. Het gerestaureerde kasteel met renaissancevleugel (ingangspartij) is het sterfhuis van madame (de markiezin) de Sévigné. Zij werd wereldberoemd door de brieven die zij vanuit het mondaine Parijs van Lodewijk XIV schreef aan haar in Grignan wonende dochter.

Madame De Sévigné heeft een bronzen standbeeld in het dorp en is begraven in de kerk van Saint Sauveur (H.Verlosser), die volledig in het kasteel is geïntegreerd. Het dak van de kerk draagt het grote terras van het kasteel, dat vol is van kunstschatten en authentiek meubilair.

Op het voorplein wordt juli 2007 Shakespeare's 'Leer om leer' opgevoerd, met de renaissancegevel als decor.

Voor de liefhebbers: Gespecialiseerde website over madame de Sévigné (Franstalig. Je kunt natuurlijk ook bij Wikipedia terecht, maar voor zover ik kon nagaan niet in het Nederlands, wel ook in het Duits en Engels.)

 

Reacties op Dorpsplein

Naar boven

 
Eekhoorn

In Schotland komen de eekhoorns nog net niet uit je hand eten

18|04|07
In Schotland, waar ik 'n paar heerlijke lentedagen doorbracht, komen de grijze eekhoorns (squirrels) nog net niet uit je hand eten. Dit beestje, op de rand van een prullenbak - waarin ik twee zachte witte broodjes zag liggen - gedroeg zich absoluut niet schuw. Terwijl we er toch vlakbij met vier mensen naar stonden te kijken.

Iets bijzonders? Helemaal niet. De inheemse voorbijgangers slaan er niet eens acht op.

 

 

 

 

Reacties op Dorpsplein

Naar boven

 
Jeroen

Jeroen Bosch-centrum

28|03|07
In de voormalige Sint-Jacobskerk aan de Hinthamerstraat in Den Bosch is een Jeroen Bosch-centrum ingericht, waar onder meer reproducties van alle werken op ware grootte zijn te zien.

De permanente expositie, aangevuld met drie-dimensionale figuren, ontleend aan de schilderijen van de mysterieuze Bossche middeleeuwer, gaat op zaterdag 31 maart voor het publiek open.

Repro's waren al eerder te zien in een pand aan de Bossche Markt, maar nu zijn ze meer geprofessionaliseerd, bij voorbeeld doordat afgietsels van de originele lijsten in de internationale musea zijn toegevoegd.

De foto toont een sculptuur op het kerkplein, geinspireerd door de fontein uit het schilderij De Tuin der Lusten.

De initiatiefnemers rekenen op 25.000 bezoekers per jaar.

 

 

 

Reacties op Dorpsplein

Naar boven

 
 

Boerderij
De dekbedden zijn van 2007
(Woonboerderij aan de Hedel in Oirschot)

 

Reacties op Dorpsplein

Naar boven

 

 

SonSon

Son en Breugel

 

31|10|06
De torens van Son en Breugel. De bovenste foto is eigenlijk plagiaat, voor zover je bij een 'overgemaakte foto' van plagiaat kan spreken.

Ergens in de jaren dertig van de vorige eeuw, stond de Woenselse fotograaf De Greef op het houten bruggetje over de Dommel tussen Son en Breugel en maakte, natuurlijk in zwart-wit, ongeveer dezelfde foto. Een schitterend beeld, waarin de toren van Son veel beter weerspiegelt in het rivierwater dan hier (de wind rimpelde het water teveel). Die foto van De Greef hangt nog in menig huis.

De dorpen Son en Breugel worden dus van elkaar gescheiden (of liever met elkaar verbonden) door die Dommelvallei. Gelukkig is dat landschap met z'n (treur)wilgen en ander geboomte volledig gespaard in de tweede helft van de vorige eeuw, toen er van alles ongelukkigs op stedebouwkundig gebied in deze Brabantse gemeente is gebeurd.

 

 

 

 

 

Breugel
Breugel

De kerk van Son is in de jaren vijftig verbrand en door een modern geval vervangen; de ontspitste toren is veel later gerestaureerd.

Kerk en toren van Breugel, een schitterend gebouw in zogenaamde Kempische gothiek prijkt nog in volle glorie in het Dommeldal.

Hoe graag menigeen dat zou willen, Breugel is niet het geboortedorp van één of meer beroemde schilders van die naam (Brueghel, trouwens). Maar als je dit beeld ziet, zou je het toch nog gaan denken.

 

 

 

 

Reacties op Dorpsplein

Naar boven

 

 

Een realiteit waaraan gesleuteld is

11|10|06
Sante Brun bezocht de grote overzichtstentoonstelling van de schilder Co Westerik in het Haags Gemeentemuseum. 'Westerik is een realist genoemd, maar hoewel hij dat toegeeft voegt hij er aan toe: het is een realiteit waaraan gesleuteld is.'


Meer

Man

 

Likebetter

Leuk spelletje

Op deze site vertellen ze van alles over je als je een aantal keuzes hebt gemaakt tussen links en rechts getoonde foto's. Zodra de hersens onderaan rose worden, kun je er op klikken, om te kijken wie je volgens Likebetter bent.

 

 

 

 

 

 

Den Haag, hoezo verloedering?

 

 

Door Sante Brun
Voorop moet worden gesteld dat het weer niet meezat. Het was droog en niet al te koud, een beetje ‘het weer van alle mensen’, maar wat natuurlijk ontbrak om er echt Willinkiaans surrealisme van te maken, dat waren de knalblauwe luchten en de Hollandse stapelwolken (die in Mexico veel mooier zijn.)

Ik was in Den Haag in de Bloemenbuurt, maar ik zag ineens kans iets te doen aan een plan dat ik al jaren heb: een fotoalbum samenstellen met foto’s uit een aantal buurten van Den Haag waar honderden, duizenden huizen staan die samen een volstrekt uniek architectonisch geheel vormen.

Dus ik parkeerde de auto op de President Kennedylaan en wandelde via de Stadhouderslaan in de richting van Museon en Gemeentemuseum. Dat laatste is natuurlijk een schitterend staaltje van vooroorlogse architectuur, maar nu even niet.

Balkon

Ik stak over en liep de daar aanwezige uithoek van het Statenkwartier in. Van Den Haag wordt gezegd dat het er verloederd bij ligt, en dat kan ook best zo zijn, maar daar hoort het Statenkwartier niet bij en ook Duinoord niet, waar ik later nog even heen reed.

Wat een schoonheid en harmonie toch allemaal. Sommige straten zoemen van de stilte, al staan ze allemaal volgeparkeerd; geregeld hoor je vrolijk gesnap van kindertjes van het tweeverdienersgenre die op straat hinkelen en picknicken en even was ik bang dat ik Sylvia Witteman tegen het lijf zou lopen. Zo’n buurt. Ook klonk geregeld het gekwinkeleer van een merel die vanaf grote hoogte zijn territorium verdedigde. Magnolia’s en Forsythia’s bloeiden dat het een aard had.

Aardige mensen

Huizen die, schat ik nu even ruw, gebouwd zijn tussen 1890 en 1920. Een nu volkomen onbegrepen stijl waarbij onbegrijpelijk veel geld moet zijn uitgegeven aan de geheel overbodige, bijna frivole en soms zeer gecompliceerde vormgeving. Er moeten honderden uiterst kundige vaklieden aan te pas zijn gekomen. En gelukkig zijn er nu ook nog honderden, duizenden die voldoende verdienen om zo’n schitterend pand in perfecte staat te houden. Minstens van buiten.

En wat een aardige mensen allemaal. Dames die vroegen of ze even mochten bukken, maar ik zei natuurlijk beleefd dat ik vond dat ík moest wijken, een kleine moeite, maar zo blijf je aardig tegen elkaar.

Later reed ik naar het Sweelinckplein – ik durf gerust te zeggen: een Hollands Piazza Navona. Ook ovaal, namelijk. Een mevrouw daar in Duinoord die net op haar fiets wilde stappen informeerde of ik belangstelling had voor de buurt, en ja, zei ik, zij het dan dat ik er alleen foto’s wilde maken. Van architectuur. Ze woonde er enkele jaren, zou er nooit meer weg willen, alle mensen waren aardig, het leek me een beetje het paradijs op aarde. Preciezer nog: het paradijs midden in Den Haag.

Hoezo, verloedering? Zie verder


http://community.webshots.com/album/549531501FrhEKb

Reacties op Dorpsplein

Naar boven

 

 

Naar de columns van Sante Brun

 

Dit pedagogisch verhaaltje werd hhBest toegestuurd, in het kader van de actuele discussie rond overmatig drankgebruik door tieners in Zuid-Oost-Brabant. De auteur is niet bekend.

De Mayonaisepot en het bier...

 

Wanneer dingen in je leven haast teveel voor je worden, wanneer 24 uren in  een dag voor jou niet genoeg zijn, denk dan aan de mayonaisepot en het bier.

Een leraar stond voor zijn klas.

Er stonden allerlei dingen voor hem op z'n bureau.

Toen het lesuur begon, pakte hij zonder woorden een grote, lege mayonaisepot en deed hem vol met golfballetjes.

En toen de pot tot de rand gevuld was, vroeg hij de jongeren of de pot vol was. Ze zeiden: 'Ja.'

Toen pakte de leraar een doos met kleine kiezelsteentjes en goot die uit in de pot.

Hij schudde de pot een beetje, en de kiezelsteentje rolden in de open plekjes tussen de golfballetjes.

Toen vroeg hij zijn leerlingen opnieuw of de pot vol was. En ze beaamden het.

Nu pakte de leraar een doos met zand en goot hem uit in de pot.

En natuurlijk, het zand vulde alles verder op.

En weer vroeg hij of de pot nu vol was.

En weer zeiden ze: 'Ja, nu is de pot vol.'

Daarop nam de leraar twee blikjes bier van de tafel, maakte ze open, en goot ze leeg in de pot.

En het bier vulde de ruimte tussen de zandkorrels.

De jongeren lachten.

 

Toen het weer rustig was zei de leraar: 'Deze pot staat voor je leven.

De golfballetjes zijn de belangrijke dingen in je leven - je familie, je kinderen, je gezondheid, je vrienden, je grootste hobby.

Het zijn de dingen die zo belangrijk voor je zijn, dat wanneer al het andere in je leven er niet meer zou zijn, maar dit nog wel,  je leven nog steeds meer dan genoeg de moeite waard zou zijn. De kiezelsteentjes zijn de andere dingen die er toe doen - zoals je werk, je huis, je auto.

Het zand is al het andere, de kleine dingen. Wanneer je het zand eerst in de pot doet, is er geen ruimte meer voor de kiezelsteentjes of  golfballetjes.

Dit geldt ook voor je leven. Wanneer je heel de dag al je tijd en energie geeft aan de kleine dingen, zul je nooit ruimte of tijd hebben voor de dingen die echt belangrijk voor je zijn.

Let op de dingen die belangrijk zijn voor je geluk in je leven.

Speel met je kinderen. Neem tijd om naar een dokter te gaan wanneer je je niet goed voelt.

Neem je partner mee uit eten. Neem tijd voor ontspanning.

Er zal altijd tijd zijn om je huis te poetsen, of om boodschappen te doen.

Zorg eerst voor de golfballetjes, de dingen die er echt toe doen.

Stel je prioriteiten - de rest is zand.'

Toen hij uitgesproken was, bleef het een poosje stil.

Toen stak een van de leerlingen haar hand op en vroeg waar het bier voor stond.

De leraar glimlachte. 'Ik ben blij dat je dit vraagt. Het laat je zien, dat hoe vol je leven ook lijkt te zitten, er altijd ruimte is voor een paar biertjes !!!!

Doorsturen

Bekijk de discussie op Dorpsplein

Download de tekst als Worddocument. Klik hier met de rechter muisknop en kies voor 'doel opslaan als'.

Naar boven

Silhouet
Ouders. Naar foto uit de collectie van Toon van de Sande

 

 

Mijne Mulder

Ed van de Kerkhof interviewt op maandag in het Eindhovens Dagblad doorgaans oudere Brabanders over hun verleden en dat van hun omgeving. Zo kwam hij ook bij Toon van de Sande, een Bekende Bestenaar, die een indrukwekkende historische fotocollectie heeft. Hiernaast het silhouet van zijn ouders, gemaakt naar een foto uit het familiearchief van Toon.

'Zijn vader had een geweldige snor', tekent Van de Kerkhof op, 'en was ook nogal uit de kluiten gewassen. Z'n moeder daarentegen was nogal klein uitgevallen.' De vader zou daar eens over hebben gezegd: 'Als ons Claartje en ik met de koppen aaneen liggen, kan zij nèt met háár teentjes onder mijne mulder kriebelen.'

Daar zal het Brabantse Spreekwoordenboek van de onvolprezen Mandos&Mandos wel iets over hebben, dacht ik, maar helaas en het beroemde internationale Woordenboek der Brabantse Dialecten (WBD), waaraan al 30 jaar wordt gewerkt, is voor mij ook niet zomaar toegankelijk. Misschien zal het toesturen van deze tekst tot iets leiden...

Min of meer van de kouwe grond is de volgende redenering: De mulder was in vroeger tijden een figuur, die men op het dorp niet helemaal vertrouwde. Er gingen soms verhalen, dat-ie met de duivel omging... En je moest zorgen, dat je vrouw bij 'm uit de buurt bleef. Laatst heb ik in Maastricht nog een toneelstuk gezien, waarin de mulder wat dit laatste betreft de daad bij het woord voegde.

Doorsturen

 

Reacties op Dorpsplein

Naar boven

 
Brandevoort1 Het tweede gedeelte van Brandevoort: vanaf een afstand net een middeleeuwse vestingstad al keerde die de ramen en deuren niet naar buiten.

Carcassonne in de Peel

19.01.05 15:52
Zo een keer per jaar gaan we, meestal op zondagmiddag, even in Brandevoort kijken. Brandevoort is een megawijk van Helmond. Meest recente vaststelling: het begint daar steeds meer te lijken op Carcassonne, de gaaf bewaard gebleven vestingstad in Zuid-Frankrijk. Scroll maar eens heen en weer van de eerste (bovenste) foto naar de vierde (onderste) foto en terug. Carcassonne in de Peel. Het voornaamste verschil is, dat men in de middeleeuwen ramen en deuren niet naar de buitenkant placht te richten. Ook als leken binnen een abij leefden, werd de binnenkant van de kloostermuur als achterkant van de huisjes gebruikt. 'Onder de kromstaf is het goed leven', luidde het gezegde, waarbij onder goed vooral veilig werd verstaan. Een en ander is nog te zien in de abdij van Postel (B.).

 

Brandevoort2
In het eerste gedeelte van Brandevoort staat een markthal. Zoiets schijnt Eindhoven ook te willen voor zijn leefbaarheid. Winkels, inclusief Albert Heijn liggen in Brandevoort 'buiten de muren' en hebben een voorlopig karakter.

Af en toe gaan we daar in Brandevoort, zo ongeveer tussen Mierlo en Helmond poolshoogte nemen en elke keer geef ik te kennen, dat het van mij 'zo niet hoeft'. Zou jij hier willen wonen? Nee, ik houd niet van Eftelingachtige namaak. En nog minder van Amsterdamse grachtenhuizen in de Peel. Met binnenplaatsen voor het parkeren, voorzien van smeedijzeren hekken, die automatisch worden geopend en gesloten. Met rustieke uithangbordjes, waaruit je kunt afleiden dat hier Sanne, Kevin, Merel en Roos wonen. Waar toeristen als wij rakelings langs de gevels schuiven en dan bij de vaak niet vrolijk kijkende bewoners - zondagmiddagen kunnen saai zijn - bijna op tafel kunnen kijken. Om dan plotseling weer in de winderige Brabantse polder = ontgonnen hei te staan.

Maar interessant is het wel, om de totstandkoming van deze merkwaardige stad, omrankt door subwijken met vaak kapitale huizen in de stijl van de jaren dertig, te volgen. Zou het nog wat worden met de winkels, die nu nog in 'n soort veredelde bouwketen zijn gevestigd? Zou er een postkantoor komen? Zou daar 'Post Telegraaf Telefoon' op komen te staan. Je bedrijft nostalgie of je doet het niet.

Bandevoort3
Fase zoveel...
Station Brandevoort

Carcassonne
Het echte Carcassonne Foto www.carcassonne.org

 

Doorsturen

Naar boven

Sigaar

Uitdaging voor Kempische sigarenmakers: record 19 m

Dit moeten de Kempische (oud)sigarenmakers eigenlijk niet op zich laten zitten: een collega uit Puorto Rico maakte een exemplaar met een recordlengte van 19 meter.

Bron: Kronezeitung (Ö)

 


Wanhoopsklap helpt nog wel eens

Zestig procent van de gebruikers schreeuwt wel eens tegen zijn pc. Hoeveel zouden er hem wel eens een wanhoopsklap verkopen? Het zou niet de eerste keer zijn dat een apparaat daar naar luisterde. Ik had lang geleden een radio, zo'n universeeltje met één buis, die het alléén deed als je hem bij het aanzetten/opwarmen een dreun verkocht.

Het tijdschrift Computer Idee (CID), dat zijn succes bij beginners vooral te danken heeft aan de praktisering van zijn motto 'Doet niet moeilijk over computers' heeft uiteraard jegens zijn lezers een engelengeduld. Mensen die nauwelijks het digibetisme zijn ontgroeid, komen vaak met 'problemen', die bij de wat meer gevorderde computeraars op de lachspieren werken.

Whamm

Maar CID weet daar altijd aardige content van te maken, vooral vraagbaak John Vanderaart, die niet alleen heel veel van computers en netwerken weet, maar ook een onderhoudend schrijvend journalist is. John is bij CID de faqman, een functiebenaming, die is afgeleid van het begrip Frequent Asked Questions (Veel Voorkomende Vragen).

In het eerste nummer van 2005 heeft hij een geval van hitting the pc aan de hand. Een abonné schrijft, dat hij sinds enkele maanden (!) zijn computer 'op een zeer vreemde manier' moet opstarten. 'Bij het indrukken van de aanzetknop gebeurt er niets. Echter als ik (...) tegelijkertijd een harde klap op de computerkast geef en snel de knop loslaat, start-ie wel'.

De diagnose van Vanderaart is, dat die aanzetknop 'niet helemaal jofel' is. Met andere woorden: vervangen. Dat kan desnoods met een ordinaire deurbel, legt de faqman uit, want de computerknop is eigenlijk geen echte aan/uit-schakelaar, maar een knop die tijdelijk contact maakt. Als-ie goed werkt, dan is een korte druk voldoende om de pc te starten.

Haha, bijna goed, ben ik geneigd te zeggen. Want bij gebruik van Windows XP als besturingssysteem, kan de pc-knop ook gebruikt worden als uitschakelaar! Dat kun je instellen en wel als volgt:

Klik met de rechter muisknop op een lege plek op het Bureaublad. Klik op Eigenschappen. Klik in het venster 'Eigenschappen van Beeldscherm' op de tab Schermbeveiliging. Gebruik In het dan geopende venster de knop Energie. In 'Eigenschappen voor Energiebeheer' kies je voor de tab Geavanceerd. De onderste helft van het dan verkregen venster toont een rubriek 'Energieknoppen' Je kunt daar kiezen uit een aantal mogelijkheden voor de aan-uit-knop en voor de resetknop, die bij de meeste computers daaronder zit. Heb je bij de aan-uit-knop voor Afsluiten gekozen, dan zul je zien dat Windows die opdracht heel netjes uitvoert. Ze sluit eerst de geopende programma's.

Doorsturen

Naar boven

 

De vrouw die haar hoofd opraapte

Frankrijk kent een ontelbaar aantal regionale en plaatselijke heiligen. Eén ervan is Sainte Procule in de Auvergne, die door haar (afgewezen) bruidegom werd onthoofd, maar met dat hoofd aan de wandel ging.

De legende van de heilige Procule

Zij was een dochter van de graaf van Rodez en had zich toegewijd aan God. Toen haar vader haar wilde uithuwelijken aan een zekere Géraud d’Aurillac, sloeg zij op de vlucht. Zij verstopte zich in de toen nog dicht beboste heuvels van Gannat, een stadje ten noord-oosten van Clermont-Ferrand. Géraud ontdekte haar schuilplaats en omdat zij zich hardnekkig verzette tegen het huwelijk, hakte hij haar het hoofd af. De overlevering wil dat dit martelaarschap plaats vond op de Maturet vlak bij het gehucht Saint Etienne.

En nu het grote wonder: Procule kwam weer tot leven, raapte haar hoofd op, liep ermee naar de kerk van Het Heilig Kruis en legde het op de treden voor het altaar. Onderweg nam zij vijf keer een rustpauze.

Sainte Procule
Foto www.hhbest.nl

Enkele jaren later hebben de bewoners van Gannat, die de heilige Procule tot patrones hadden gekozen, op de vijf plaatsen waar de Maagd had stilgestaan, een kapel laten bouwen en daarin een voorstelling laten aanbrengen van de houding die zij aangenomen moet hebben terwijl zij er uitrustte. De tijd heeft die voorstelling uitgewist.

Voetafdruk

Later werd er voor haar een andere kapel gebouwd vlakbij het klooster van de paters Augustijnen van Gannat. Deze kapel werd verwoest in het revolutiejaar 1793. Daarna restaureerde men ter ere van de patrones van Gannat een andere oude kapel, door de opstandelingen tijdens de revolutie vergeten, dicht bij de stad gelegen op een pittoresk plekje dat De Stap van de Heilige Procule genoemd wordt. Want daar vlakbij in de rotsen meende men een afdruk van haar voet gevonden te hebben!

Gannat
Foto www.ville-gannat.fr/

De kapel ligt ruggelings tegen een grasheuvel en aan de zijkanten daarvan zijn rotsen. Daar gaan de inwoners, volgens aloude traditie, op de maandag en dinsdag na Pasen in grote getale naar toe. Ieder jong meisje koopt tevoren een lint van de Maagd, dat zij over haar feestkleding drapeert.

Rond dezelfde tijd bidden alle vrome bergbewoners, voor zij elders in Frankrijk gaan werken, even in de kapel van de heilige Procule. Dat doen ze ook als ze in de winter weer naar huis komen. Voor ze weer op weg gaan nemen velen een splintertje van de kapeldeur mee. Deze relikwie beschermt hen tijdens hun verre reizen en brengt hun geluk en voorspoed.

Bron: http://membres.lycos.fr/jpax/ (Riom Le Beau)

Doorsturen

Naar boven

 

Geen wijngaard meer in Chilly le Vignoble

Chilly le Vignoble is een piepklein dorp, behorend tot wat heet le banlieu van Lons le Saunier in de Jura. Een idyllische naam voor wat bij binnenkomst ook het aanzien heeft van een Brueghel-decor. Romaans kerkje, boogbruggetje... Maar in tegenstelling tot wat die naam suggereert, valt er in Chilly le V. geen wijnstok meer te bekennen. Zoals de plaatselijke epicerie het al jaren geleden heeft opgegeven tegen het op 2 kilometer afstand gelegen onvermijdelijke centre commercial met Super U en wat al niet meer. Slechts de verroeste smeedijzeren letters op de schrootjespui van het pand herinnert aan de glorietijd, die ergens in de jaren vijftig moet hebben gelegen. Bar annex restaurant Le Pichet, hoewel nog immer de cuisinière stokend, neemt maar niet meer de moeite om een menu op te hangen. En de hele zomer in Chilly zijn er geen missen meer opgedragen. Op de kerkdeur hangt een dienstrooster, maar de schaarse geestelijkheid verdeelt zijn capaciteit over de kerkjes in de omgeving.

Van dit verhaal vind je een afdrukbare versie in pdf-formaat bij de downloads. Je kunt er dan ook voor kiezen, het bestand alleen maar te openen. Het leest wat comfortabeler vanaf het scherm.Chilly Chilly le Vignoble

Weliswaar wijst een bordje in de hoofdstraat naar de presbytère (pastorie), maar die ziet er gesloten en verlaten uit. Zo ook de kolossale klassieke villa met parkachtige tuin aan de overkant. Helemaal dichtgetimmerd. Een zware ketting met hangslot op het smeedijzeren in hardstenen zuilen gehangen toegangshek. De boerderijen langs de Grande Rue hebben hun functie verloren. De stallen met hun voor de Jura karakteristieke boogpoorten zijn natuurlijk garages geworden. Want Chilly is nu een slaapdorp. Het heeft nog wel een eigen burgemeester en een gemeenteraad, die, zoals normaal in het centraal bestuurde Frankrijk, hoogstens bevoegdheden heeft als het vaststellen van de tarieven van de salle polyvalente (letterlijk: de zaal voor meervoudig gebruik), die achter de mairie is gelegen. En daar, als je naast het gemeentehuis een poort doorgaat, vind je ook een parkje, voorzien van speeltoestellen, dat tevens van half mei tot half september als camping fungeert. De gemeentearbeider, verantwoordelijk voor het onderhoud van het een en ander, beheert daar 's avonds van 5 tot 8 uur de geldtrommel, zo nu en dan afgelost door een werkstudent. Eén keer per jaar maait hij er ook het gras, wat eigenlijk te weinig is. Vanaf de camping, die trouwens van goed sanitair is voorzien en waar het aangenaam toeven is, kijk je op de reclame van een pizzabakker (à emporter), maar als je soms trek mocht krijgen, ook hij blijkt de pijp alweer aan Maarten te hebben gegeven.

Sfeerkatholicisme

Het leven in Chilly speelt zich af tussen het vertrek van de forensen en de schooljeugd 's morgens en hun terugkeer aan het eind van de middag. Dat tijdsbestek kenmerkt zich door een doodse stilte bij neergelaten rolluiken - een zo nu en dan passerende auto daargelaten.

De jeugd kan op een van de vele schoolbussen stappen, die stoppen bij de mairie en op een grote parkeerplaats bij een naburig dorpje, waar dus twee keer per dag tientallen door de moeders bestuurde Peugeot-tjes en Renaultjes aanleggen. Een drukte van belang, die mij er van heeft doen afzien meer dan één keer van Chilly naar de bakker in dat andere dorp te fietsen.

Ik denk na menige snuffel- en speurvakantie, dat dit beeld karakteristiek is voor het Franse platteland. Bewoning, permanent of alleen in het weekeinde en tijdens de vakanties, is het normale beeld. De dorpscultuur beperkt zich tot het jaarlijkse patroonsfeest en zo nu en dan een bruiloft. 'n Enkele keer is er nog een petanque, voor een zondagse reünie van beoefenaren van dit spel met de loodzware ballen.Voetgangers en fietsers zie je bijna niet in deze dorpjes. Het menselijk lichaam is er verlengd en/of verbreed met iets op gemotoriseerde wielen. Daarmee worden snelheidsbeperkingen massaal aan laarzen gelapt. Wie aan dat wonen en dwangmatige rijden voor elke scheet mee wil doen kan bij de regionale makelaars nog steeds te kust en te keur gaan voor prijzen, die ver beneden het Nederlandse niveau liggen: villa met zwembad in grote tuin voor twee ton is heel gewoon, ook in zonniger streken als de Provence.

In de omgeving van Vaison la Romaine, aan de voet van de Mont Ventoux heb je een krans van dorpen, die stuk voor stuk een bezienswaardige monumentaliteit bezitten.

Ik kom daar op zondagmorgen om 10 uur via alweer zo'n gaat-u-voor-weggetje in Le Crestet, door de VVV zonder blikken of blozen bestempeld als 'het mooiste middeleeuwse dorp' van Frankrijk. Beginnen er in de heerlijke, zonnige ochtend de kerkklokken te luiden. Aha, leven in de brouwerij. Vergeet het. De kerk is en blijft gesloten en er gaat niemand heen. De enige beweging die ik, hogerop geklommen in dat openluchtmuseum, heb waargenomen is een jongeman, die pal naast de galmgaten van de kerktoren een terras schoonspoot en de parasols uitklapte. En verder hoorde ik er natuurlijk stemmen, de bekende ratelende Franse stemmen vanuit openstaande ramen.

Frankrijk wemelt van de vaak meer dan duizend jaar oude romaanse kerkjes, teveel om allemaal nog te bebidden, laat staan in stand te houden. Men kan het nog net niet over z'n hart verkrijgen, ze af te breken. Echt zichtbaar is dat in Argens, ergens in bergstreek tussen Digne-Les-Bains en Nice. Een haastig, met een ijzeren golfplaten dak geconserveerde kerk - de ramen dichtgetimmerd met -god betere het - spaanplaat. De door onkruid overwoekerde trap doet vermoeden dat er zelfs geen nachtmis met Kerstmis (sfeerkatholicisme) meer is.

Doorsturen

Naar boven

Interessante sites:

Wonen en leven in Frankrijk

Het Hurktoilet (interactief reisboek)

 

Argens
De buiten gebruik gestelde kerk van Argens

 


Op verjaardag Wilhelmina nog
steeds feest in Katwijk

19.08.04 9:23
En zo was ik dan een keer in Katwijk (spreek uit: Kattek). Katwijk a/d Rijn wel te verstaan. Rustiek dorp aan de rand van de Randstad, al lijkt dat een contradictio in terminis. Maar het meeste verkeer rijdt er omheen en als je al met de auto tot in het centrum van Katwijk doordringt, sporen inrijverboden je aan, dat ding maar direct aan de kant te zetten. Ik ondervond daarbij op de kop van de Kerkstraat geen problemen. Als zuiderling deed Katwijk me altijd aan twee dingen denken: 1. Herman Heijermans (schippersdrama Op hoop van zegen alias De visch wordt duur betaald) 2. De kerkgang in de film Terug naar Oegstgeest, waarbij het witte kerkje van Katwijk aan Zee het decor vormt. En verder? Vissersdorp. Haventje? Strand.

Katwijk blijkt niet alleen over een Kerkstraat, maar ook nog een Kerklaan te beschikken. En dáár is de dertiende-eeuwse, meermalen gerestaureerde en sinds de reformatie door protestanten gebruikte kerk te vinden. Plus de begraafplaats, die ik bij bezoeken aan mij onbekende dorpen of kleine steden zelden oversla. Al is het alleen maar om de meest voorkomende familienaam vast te stellen. Ouwehand? Ik durf er geen eed op te doen. De bakstenen kerk is indrukwekkend, maar helaas gesloten. Helaas, want de beschrijving van de ANWB naast de ingang prijst aan: Doopkapel met laat-gotische
kaarsenkroon. Kansel (1695). gerestaureerd in 1977. Beroemd grafmonument van Vlaamse beeldhouwer Rombout Verhulst van
echtpaar Willem van Lyere en Maria van Reygersberg (1663). Toemaar. De kerk vormt een volmaakte harmonie met haar omgeving. De Kerklaan dus. Aan de uiteinden van deze korte straat bevinden zich tweemaal twee houten zuilen, voorzien van hyraldische wapens. Het wordt tijd, inwoners van Katwijk om enige opheldering te vragen.

Dat begint bij de jongen - qua uiterlijk onmiddellijk te requireren voor de cast van Op Hoop van Zegen, de film - die huis-aan-huis het Katwijks Weekblad bezorgt.

- Gratis? Hij overhandigt mij met een gebaar van vanzelfsprekendheid een exemplaar.

- Waarom hangen hier overal vlaggetjes in de straten?

- Da's voor volgende week, dan is het feest?

Herv.kerk
De dertiende eeuwse dorpskerk vormt een volmaakte harmonie met haar omgeving.
Kerklaan

- Feest? Wat voor feest?

Hij haalt de schouders op, alsof het hem verder niet aangaat:

- Gewoon, feest.

Zo ongeveer aan het eind van de de Kerkstraat (ik stel vast, dat mijn tijd al aardig begint op te schieten, terwijl ik nog niet eens een etablissement voor een kop koffie heb waargenomen) staat de rooms-katholieke neogotische kruisbasiliek, voltooid in 1911 naar ontwerp van de overal in den lande bekende Jean van Groenendael. Ze corrigeert het enigszins calvinistische imago van Katwijk. Even later evolueert dat imago naar zeer oecumenisch (bereid tot samenwerken binnen christelijke geloofsgemeenschappen), als ik zie dat zelfs de beroemde bisschop Bekkers hier een straat heeft gekregen. En mgr Bekkersstraat hè!

- Bent u echte Katwijkers?

- Hij (ca. 70, denk ik): Dat kun je na 43 jaar wel zeggen.

- Wat is dat voor 'n feest dat jullie volgende week gaan vieren?

- Hij: Op enigszins samenzweerderige toon: De Katwijkers zijn zéér koningsgezind....

- ?


Beweeg de muis over de foto om te zien, wat zich aan de voet van de boom bevindt.

- Vroeger had je koningin Wilhelmina en die was op 31 augustus jarig. Dus op 31 augustus was het koninginnedag. Nou en daarom is het bij ons op het laatst van augustus nog steeds feest. Al noemen ze het najaarsfeest.

- Die houten zuilen in de Kerklaan, met die hyraldische tekens erop, wat moet ik daarvan denken?

- Hij: U bedoelt?
Kijkt z'n vrouw vragend aan. Ze overleggen.

- Hij: Nooit zo op gelet eigenlijk.

- Zij: Iets van vroeger, denk ik.

Op de kop van de Kerkstraat, daar waar ik parkeerde, staat een majestueuze boom, waarvan ik tot mijn schande moet bekennen, dat ik de soort niet kon herkennen. Aan de voet daarvan een rond smeedijzeren hekje met de letters OV en het getal 93. Over de betekenis daarvan heb ik de plaatselijke VVV via haar website een vraag gesteld. Waarschijnlijk heeft het iets met de Oranje Vereniging te maken. De website van de OV is nog in de maak...

En hier is het antwoord op mijn vragen:

23.08.04 20:03
De boom is een monumentale kastanjeboom en het hekje is door de oranjevereniging geplaatst in 1993 (OV-93)

Misschien kunt u meer info krijgen bij de oranjeverening of bij het Katwijks museum over de pilaren.
 
De boom is waarschijnlijk geplant bij de geboorte van koningin Juliana. De oranjevereniging in Katwijk a/d Rijn viert overigens jaarlijks nog de koninginnedag van koningin Wilhemina, tijdens de feestweek.
 
m.vr. gr.
 
A.M. van der Plas
afd. groen gemeente Katwijk.

Strikt in de leer

23.10.04 9:40
Een van mijn favoriete columnisten, Alex Mol (VPRO Gids), achter wie, zo vernam ik van Wim de Bie, de radiomaker Wim van Norden schuilgaat, is het gelukt buiten Monumentendag de Katwijkse kerk binnen te komen. Hij schrijft:
'Op zoek naar meer Vaderlandse Geschiedenis zag ik in de kerk van Katwijk eindelijk het marmeren grafmonument dat Maria van Reigersbergen in 1663 liet maken door Rombout Verhulst, voor haar echtgenoot Willem van Lierde. Zij leunt op een elleboog en kijkt bedachtzaam naar haar gevallen ridder. Vreemd te bedenken dat ook zij nu dood is. Geluk, ik kon erbij omdat de deur aanstond, het kerkkoor repeteerde en een zangeres me binnenliet, voor even. Bezichtiging was immers maar eenmaal 's jaars, op Monumentendag, en dat was niet vandaag. Katwijk blijft strikt in de leer, wat dit monument van liefde extra glans geeft. Er werd bij gezongen. Terug naar de wandeling

 

Koningin Wilhelmina 1880-1962

Terug naar begin

En toen ging ik naar Katwijk aan Zee.

Meer over Wilhelmina

Doorsturen

Website 'Alles over Katwijk'

Katwijk online

Naar boven

Maar in Katwijk aan Zee, daar gebeurt het...

26.09.04 14:28
Katwijk aan Zee, daar gebeurt het. Constatering in vergelijkende zin met Katwijk aan de Rijn. Dit even afgezien van de Wilhelminafeesten, die ik daar in augustus 2004 heb mogen ontdekken.

Katwijk aan Zee dus. Was ik op zaterdag 25 september 2004. Foute datum. Niet vanwege het weer, want voor de zee is het altijd goed weer. Maar in de Haagse agglomeratie, waartoe ik Katwijk gemakshalve even reken (hoewel het dichter bij Leiden ligt), liep het verkeer om de haverklap vast door een jaarlijkse geste van vrachtautochauffeurs jegens gehandicapte kinderen. Die reden rondjes, waarbij de politie alle verkeerslichten voor andere weggebruikers langdurig op rood zette. Ik

Katwijk
Opvallend aan de Boulevard van Katwijk vind ik de nog zichtbare aanwezigheid van een duinenrij tussen straat en zee. Inzet: de 400 jaar oude vuurbaak.

heb die stoet van tientallen trucks drie keer voorbij zien komen. Bovendien had ik beter tot 2005 kunnen wachten want dan bestaat de vuurbaak van Katwijk 400 jaar! Of wordt dat niet gevierd? Katwijkers, let op u saeck!

Na voor een zebrapad over de Boulevard mijn beurt te hebben afgewacht (er passeerde een halve marathon,sponsored door onder anderen de plaatselijke meesterbakker ®) parkeerde ik voor een van de vele Zimmer frei, om een meegebracht broodje te verschalken. Want van de hohoreca heb ik m'n bekomst ('n Paar uur later trapte ik er toch weer in. Bestelde in het Havenrestaurant in Scheveningen een gebakken schol; flikkerden ze die in de frituur. En serveerden ze gebakken aardappelen, gegarneerd met een zwarte hoofdhaar. Straf voor het niet in Katwijk eten?). Vervolgens dus een wandeling door Katwijk aan Zee. Wie dat ook van plan is, adviseer ik, maar in de buurt van de zee te blijven, want het dorp-zelf bestaat hoofdzakelijk uit de woonwijken van Katwijk Generaal (zal ik maar zeggen), een haven met vrijwel uitsluitend plezierjachten en winkels voor het dagelijks onderhoud. Opvallend voor de Boulevard van Katwijk vind ik de nog zichtbare aanwezigheid van een duinenrij tussen straat en zee. Ik heb heel wat badplaatsen in binnen- en buitenland gezien, maar dit is nieuw voor me. En dan die vuurbaak, Katwijkse benaming voor vuurtoren of -baken. Blijkt uit 1605 te stammen, dus - zoals gezegd - al bijna 400 jaar. Mag er wezen. Fraai robuust geval op een stenen berg. Vuur heb ik niet gezien.

Doorsturen

Website 'Alles over Katwijk'

Katwijk online

 

wcrolhouder

Amerikaanse kont krijgt
een zorgelijke omvang

Dat veel Amerikanen aan overgewicht lijden en dat wij Europeanen hen achterna gaan is allang bekend. Maar dat de Amerikaanse konten intussen een zodanig zorgelijke omvang hebben gekregen als nevenstaande closetrolhouder doet vermoeden, daar kijk ik van op.

Het hier getoonde apparaat is een stukje Chinese innovatie en bevat een ingebouwde radio. Het werd getoond op een beurs in Hongkong met de mededeling, dat de Chinezen hier de Amerikaanse markt mee willen bestormen.

Doorsturen

Naar boven



 

Knipsel
Ingezonden stukje in het Eindhovens Dagblad.

Niet naar

30.01.04 19:19
Ooit had ik een hoofdredacteur, S.H.A.M. Zoetmulder, Steef voor intimi, 'maar ook alleen voor intimi', schrijft Cas van Houtert in zijn geschiedenis van het Eindhovens Dagblad - die zich over dit soort details in de krant zeer druk kon maken.

'Meneer', zei hij dan (tegenover niet-intimi was het dus consequent ook altijd meneer) 'Meneer, iemand uit Eersel is niet naar. Dus u schrijft niet Eerselnaar, maar Eerselaar'. Als hij dat nodig oordeelde, voegde Zoetje (koosnaampje, hem toebedeeld door niet-intimi) eraan toe: 'Meneer, dit is geen verzoek, dit is een bevel!' Dat waren nog eens tijden.

Naar boven

Doorsturen

 

   

 

knipselPijp in kous
In dit geval de linker kous :-)

Zelfs Van Rossum had het beter

06.01.04 9:17 (Driekoningen: goud, wierook en mirre)
Wat zou ik nog kunnen toevoegen aan het ingezonden stukje van Peter de Leeuw in de Volkskrant van 5 januari. Ik kon er mijn ogen nauwelijks bij droog houden.

Maar - over levensstijl gesproken - herinneringen bestormen mijn geest. Pijproken, dat was in mijn tijd het summum van stoerheid en mannelijkheid. Jaaaah, ik was voortrekker, een als zo goed als volwassen bestempelde versie van 'de padvinder'. En wij droegen de pijp (zo we hem niet rookten) geklemd tussen de boord van de rechter kniekous en het been...

In het land van ruig behaarde benen,
komen wij als lammetjes,
wanen ons al mannetjes,
om weer spoedig te verdwijnen
naar de pappot van onze mammetjes.

Moesjelief ze doen het weer,
och ze gaan toch zo te keer,
want ze hebben zo de pik op mij!
Maar ze zeggen, als ik groot ben, lieve moeder,
word ik lid van de Voortrekkerij!

Wil je het hóren? Klik hier voor Real Audiobestand.

RealComDownload gratis RealPlayer

Naar boven

pijpen
Meerschuimen pijpen

 

Dat was het stamlied, gelukkig niet gespeend van zelfironie. De pijp, ruig behaarde benen, tabak (zwaar gesausd, dus extra lekker geurend). Het staat vast dat het indruk maakte op de toenmalige meiden en zo niet, we dáchten dat het indruk maakte. Je had ook Voortrekkerstabak, maar die naam sloeg op de Afrikaander boeren.

Echt lekker heb ik het eigenlijk nooit gevonden. Er kwam een tijd, dat je meer kwalijke, bittere nicotinesappen in je mond kreeg dan 'geurige rook'. Dat zal aan de ondeugdelijke manier van roken hebben gelegen - te heet, om maar iets te noemen. Mijn vaders prullenmand, waarin de papiertjes verdwenen, waaraan hij zijn pijpschoonmaker afveegde, blonk qua geur ook niet uit in gezelligheid. Meer bijzonderheden over hoe pijp moet worden gerookt? Tips zijn nog steeds te vinden op www.compaenen.com. Daar heb ik ook bijgaand plaatje van meerschuimen pijpen gevonden. Met de ontboezeming: 'Een meerschuimen pijp is de wens van veel pijprokers. Hun collectie pijpen zou eens aangevuld moeten worden met een fraaie meerschuimen pijp. Iedere keer als u de pijp opsteekt, wordt zij warmer van kleur en een steeds kostbaarder bezit.'

Pijp van mijn vader
Het pepke van mijn vader (detail geschilderd portret Fie van Dael).

'Een tevreden roker is geen onruststoker'. Nou ja. Ik had een hoofdredacteur, die onafscheidelijk was van de pijp. Dat betekende ook, dat hij tijdens discussies dat ding stijf tussen zijn kaken geklemd kon houden, waarbij zijn argumentatie een enigszins verbeten karakter kreeg... De pijp, niet alleen fallussymbool, maar ook nog psychologisch wapen.

Beklagenswaardige mensen, de verbannen pijprokers, treurige cultuur zonder pijpen. Ik heb op internet ook nog gezocht naar de pijptabakreclame Van Rossum's Troost, want die heeft me altijd geweldig aangesproken. Je zag een man, met z'n hoofd geklemd in een schandblok. Een welgedane gouden-eeuwer hield hem bij wijze van troost een lange Goudse pijp voor, waaraan hij kennelijk even mocht lurken. In die tijd heette dat toeback suighen. Ik neem aan dat de tabaksfabrikant Van Rossum heette, anders had het de gevangen bandiet Maarten van Rossum kunnen zijn, wiens straf door een goedmoedige burger enigszins werd verzacht.

Doorsturen


'

Piet den Blanken, fotograaf

Als er maar de geringste aanleiding toe is, probeer ik fotograaf Piet den Blanken binnen te lokken op mijn site. Ik wil niet overdrijven, maar ik vind hem nu eenmaal een heel goeie fotograaf, niet in het minst doordat hij het overtuigende bewijs levert, dat er niets gaat boven foto's in zwart-wit. Ga maar eens op zijn eigen site www.denblanken.com kijken.

Piet zwerft over de hele wereld en wordt daarbij aangetrokken door het gewone leven, respectievelijk het leven aan de zelfkant. Glamour valt buiten zijn gezichtsveld.

Een beroemde foto van hem is die van een dronken prostituee. Het bijschrift luidt: Ecuador, Amazonegebied, 1989. Olieboorderskamp: vijftig huisjes, waar  arbeiders wonen zonder gezin. Een dronken prostituee in de bar wacht op klanten. Het is 2 uur in de middag

Prostituee
Schilderij

Dat bijschrift is ontleend aan een serie prentbriefkaarten over prostitutie in de wereld, die Piet den Blanken maakt, in samenwerking met de Tilburgse journalist Joep Eykens (teksten).

De foto hierboven stond vorig jaar in het Eindhovens Dagblad en inspireerde de Helmondse amateurschilder Ben Oostendorp tot het links gereproduceerde schilderij. Werkelijke afmetingen: 80 x 60 cm. Mailadres Oostendorp.

Doorsturen

Naar boven

 

 

 

 

 

Een vlaamse reus is een ras tam konijn, dat zoals de naam al aangeeft, niet bepaald als konijntje kan worden aangeduid.

Terug