Januari volgend jaar is het zeventig jaar geleden dat de eerste gevangenen aankwamen in Kamp Vught, het ‘SS Kozentrationslager Herzogenbusch’. er zijn niet zo heel veel mensen meer die het nog kunnen navertellen. Maar onlangs waren er dan toch 26 die in Nationaal Monument Kamp Vught de opening bijwoonden van de tentoonstelling ‘Ogen van de oorlog’.

Meer op jan van de ven @illusie

Verder op Manieren

Tekstversie

Verder op SanteLOGie

Foto Jan van de Ven

Klik erop voor het originele exemplaar

Of hier

Live muziek door Overzee (Nederlandstalige liederen), kinderworkshop en poëzie.

<- Beeld van Arie Kalisvaart

De exposanten en wat zij hebben geproduceerd:
Arie Kalisvaart, beelden (foto); Caroline Willems, schilderijen, acryl; Annie Veldkamp, vilt beelden, kleden; Lia de Meijer, beelden; Len van den Reek, Glas, sumi-e; Rene Beerendonk, materie schilderijen, monumentale kunst; Ria Fons, beelden, keramiek; Gertie v.d. Nieuwenhof, schilderijen, realistisch; Rita Bullens-Bekkers, portretekeningen; Wilma Vogt, raku, tuinvogels; Hans Dousi, schilderijen, beelden, glas in lood; Rianne Schaaf, tekeningen; Elly Berkhout–van Herwijnen, monoprint, acryl; Angelique Calis, sieraden polymeer; Gea Zwanink, beelden papier maché; Ellen Berens, figuratief abstract; Zita van den Boomen, portretten; Sibylla Grootveld, zeefdruk; Emmy van der Veer, glas, sieraden, schalen; Piet van Berchum, keramische beelden.

Een epicentrum

Cultuurpaus Marinus Cultanus, sinds een jaartje het cultureel boegbeeld beneden de rivieren, meer in het bijzonder Brabant, liet de rug van zijn kantoorstoel zacht naar achter schuiven en riep opgewonden tegen zijn secretaresse: ‘Bep, kom ‘ns kijken. Zoiets heb je nog nooit gezien’. Marinus had de krant uit Eindhoven voor zich liggen. ‘ Kijk goed Bep: Eindhoven epicentrum culturele jaar. Over de volle breedte. Op de voorpagina. ‘Niks crisis: Wij, Bep, wij’.

Uit de notities van Marinus:

Zie je nou wel. Als je maar met iets komt, waar de kranten ook echt iets mee kunnen. Goed dat ik ons Brabantse bidbook voor Culturele Hoofdstad van Europa in 2018 in deze vorm heb laten verschijnen.

Het regent complimenten. Schitterend. Wat een uitstraling. Op zich al een kunstwerk. Hiermee moet voor eens en altijd dat dorpse gezeur over mijn honorarium grondig de kop worden ingedrukt. ’s Jonge, wat zit me dat dwars. Mijn goede Brabantse vriend Ton in Den Bosch heeft me al wel wat gerust gesteld, maar je weet nooit hoe dit soort kritiek uitpakt. Altijd waakzaamheid geboden. Ton had me een paar staaltjes van financiële haarkloverij en achterbaks dorps gedoe uit het begin van zijn carrière verteld, ja, erg pijnlijk en persoonlijk, gemeen op de man gespeeld. Hij verzekerde me: ‘Marinus, het waait over, echt het waait over’. Zoiets stelt je toch gerust. Ton kent de Brabanders. ’Ga slechts vaag op de kritiek in, want alles wat je zegt, wordt tegen je gebruikt en dan zit je in de mangel.’ Hij adviseerde me ook niet teveel de nadruk te leggen op mijn kwaliteiten, want dat wil kennelijk ook al niet gedaan zijn. Was al bij al een fijn gesprek met goed advies.

Ik prent me nou dagelijks in, dat Brabant Amsterdam niet is. Van mijn vrienden in Tilburg heb ik ook een uiterst waardevolle tip gehad. Toen ik daar voor de eerste keer kwam vergaderen, sloeg ik een blunder van jewelste. Mag nooit meer gebeuren. Ze zaten al keurig te wachten toen ik binnenstapte. Ik denk, laat ik nou ‘ns Bourgondisch doen en roep joviaal: ‘Houwdoe’. Nou dat heb ik geweten. ‘Godde nou al en ge bent nog nie binnen’, riep iemand keihard. Ze hebben het mij uitgelegd. Moet je maar weten. Bonjour is goedendag en au revoir is houwdoe. Zo zit dat. Reken maar dat ik dat niet meer vergeet.

Dit Brabantse avontuur is echt een droom, zo hield Marinus zich voor. We hebben in Brabant goud in handen. Even Rob in Eindhoven bellen, dat hij in een van zijn komende toespraken zeker de kop van de krant noemt. Prima one-liner voor hem. Helaas: ‘Niet bereikbaar, even in China. Doet zijn China-promotie goed’, peinsde Marinus. In zijn auto op weg naar een afspraak neuriede hij: Eindhoven epicentrum….epicentrum….

Volgende aflevering, Behoeder van  het sprookje: 19 mei

Aflevering 1: Een grootse missie

Het weekblad Vrij Nederland constateert deze week, dat NRC Handelsblad ‘minder meneer’ is geworden sinds er een nieuwe hoofdredacteur in de persoon van de Vlaming Peter Vandermeersch aan het bewind is. Sinds zijn komst, nu anderhalf jaar geleden, is er veel bij NRC Handelsblad veranderd en niet alleen ten goede, constateren critici in een 9 pagina’s tellend artikel.

Alsof er de duivel mee speelt. Op de voorpagina van de krant van 10 mei wordt de aandacht gevestigd op het cultureel supplement van die dag met de kop: Franca Treur is booming in Brazilië, voorzien van een getekend portretje van de 33-jarige schrijfster van de bestseller Dorsvloer vol confetti. Haar roman over een Zeeuws meisje dat opgroeit in een sterk gelovig boerengezin is onlangs vertaald in het Braziliaans-Portugees. De schrijfster publiceert in het cultureel supplement een reisverslag over haar promotietoer naar Rio in gezelschap van haar Braziliaanse uitgever Marcello. De voorpagina van het cultureel supplement wordt geheel ingenomen door weer haar getekend portret met de kop: ‘Franca Treur verovert Rio’ . Haar verslag is ook voorzien van de indrukwekkende kop: ‘Doorbreken in booming Brazilië‘ en wederom geïllustreerd met een getekend portret (groot formaat) van Franca, want een mooie vrouw kunnen we immers niet vaak genoeg zien.

Haar reisverslag maakt gewag van veel stress onderweg want het vliegtuig dreigt te laat te komen. Hoe moet dat straks in het drukke verkeer van Rio op weg naar de PUC, een katholieke universiteit , waar zij over een paar uur geïnterviewd zal worden over haar roman. Maar we worden snel gerustgesteld; alle auteurs arriveren altijd net op tijd. Zij dus ook.

Franca voert in haar reisverslag de spanning op tot ongekende hoogte. In de zaal van de universiteit hangt de Braziliaanse vlag achter haar. De tolken zitten klaar. Franca schrijft: ‘Nu gaat het gebeuren: Ik sta op het punt door te breken in dit gigagrote land. Plots blijken er twee problemen te zijn. Er zit een piep in de koptelefoons. Probleem nummer twee: ‘er is geen publiek, geen docent, geen student, niemand niet’.

Op rij 1 zitten wel drie personen, die tot Franca’s entourage behoren, plus de Nederlandse consul, die later op de dag twittert: ‘Dorsvloer vol confetti gelanceerd in Rio’.

Is Franca booming in Rio? Heeft Franca Rio veroverd? Is dit doorbreken in Brazilië? Franca schreef een leuk reisverslag, maar de redactionele vormgever en de koppenmaker van NRC Cultureel Supplement hebben het verslag kennelijk niet gelezen alvorens het te plaatsen.

Volgens het Vrij Nederland-artikel staat NRC- hoofdredacteur Peter Vandermeersch bekend om zijn venijnige, niemand en niets ontziende e-mails. Aan de slag Peter….Strooi maar ‘ns een zak confetti over de redactievloer. En pak de dorsvlegel…

Verder op Manieren

Als iemand iets deed dat tegen zijn aard werd geacht (bij voorbeeld een zuinig persoon opeens royaal over de brug kwam) werd bij ons thuis gezegd: ‘Er vliegt een ekster uit z’n gat’.

Zo vandaag het Eindhovens Dagblad, met een voorpagina, geheel gewijd aan kunst en cultuur.