hhBest – Sinds 1998

‘Spanje’-rubriek

Aan de Spaanse kusten is het lunchtijd tussen 12 en 3. Dinertijd stelt er buiten het seizoen (dat ca. 15 maart begint) en zeker doordeweeks niks voor.

We reden naar de fraaie, palmrijke boulevard van Puerto de Mazarrón, waar de eettentjes zich aaneenrijgen en hun Menu de Dia in Engels en Spaans aanprijzen. Eenvoudige, doch smakelijke maaltijden tegen even eenvoudige prijzen. Je kunt er, eventueel enigszins afgeschermd, buiten zitten, wat natuurlijk bij 20 graden en een ongestoorde Spaanse februarizon vanzelfsprekend is.
Meer

Picasa-webalbumpje (7 foto’s), gemaakt tijdens een wandeling van 2 x 40 minuten van La Azohia naar Isla Plana vice versa, langs de kust.

Voor het eerst in tien dagen was het hier weer zonnig weer. Volgens weerkundigen  was het de natste winter in Zuid-Spanje sinds mensenheugenis. En vorig seizoen is de oogst van artisjokken, tomaten etc. hier ook al mislukt. 

Klik op het miniatuur.

Bij La Taberna de Juan Chara in Isla Plana hangt het rond half drie ’s middags weer eens met de benen buiten. Good food, zeggen de Britse expats hier ter aanbeveling. Inderdaad. En zoiets vindt op een kille, regenachtige dag als deze gretig aftrek.

Het bejaarde kereltje naast mij bestelt kroketten, gevuld met een ragout van stukjes ham als tussengerecht, zijn vrouw ‘n soort quiche met vis. Als het voedsel wordt geserveerd, kijkt het mannetje naar de portie van zijn partner en schuift zijn bordje kroketten onaangeraakt opzij met de woorden: ‘Dit hoef ik niet’.

Het is de bedoeling dat er iets anders komt maar het is druk en de man mag werkeloos met een nukkig gezicht het hele verorberingsproces aan de overkant aanschouwen. De quiche smaakt kennelijk uitstekend. Die kroketten had ik toevallig ook besteld. Niks mis mee. Sterker nog: lekker! Arme kroketten bij de buren. Er zijn mensen die nooit volwassen worden.

El Corte Inglés, meer dan een eeuw oud, is de grootste en meest luxueuze warenhuisketen van het Iberisch schiereiland. Van alles het beste (hoeft natuurlijk niet per se) en het duurste. Geen merk denkbaar dat niet aanwezig is. Een pak van Armani? El Corte. ‘n Leuk los colbertje? El Corte. Driehonderd euro, als je geluk hebt omdat het rebajas is, 123. Enzovoort enzovoort. Lees het desgewenst even na op Wikipedia in het Engels.

Cartagena heeft ook een Corte. Is door ons vanmiddag gebruikt als slecht weer-accommodatie. Cortado (kleine cappucino, maar dan lekker pittig) in een barretje met aparte rookruimte. En maar kijken en niet kopen – niet omdat het ons te duur was, maar omdat we uiteindelijk niets van onze gading konden vinden. Pech voor het duidelijk overcomplete, voornamelijk in zwart geklede, personeel. Het was er zó stil, dat je de crisis kon voelen.

Costa Calida (Sp.) vandaag net na zonsondergang. Klik op het miniatuur om de foto vergroot te bekijken op Twitpic.

Je kunt daar ook reageren. Berguil deed dat al: ‘Magnifiek, zeer geslaagd’.

Bloesem in de laagvlakte van Lorca (Sp.) Wil de lente even wat naar het noorden opschuiven?

Vergeet het maar… De weersvooruitzichten voor Zuid-Spanje zijn ook allerbelabberdst. Koud en nat, zeker tot en met het weekeinde.

Klik op het miniatuur voor vergroting van de foto.

Nie foebele

Gezien in straat met ingang ondergrondse parkeergarage in Lorca (Sp.): nieuw verbodsbord, te vertalen als Nie foebele.

Een zekere sensatie kan aan het met de auto benaderen van de oude bisschopsstad Murcia niet worden ontzegd. We beleefden het voor de tweede keer: de A30, 2 x 3 rijstroken, daalt met een helling van 6 %, maximum smelheid 80, maar daar houdt zich hoogstens een enkele toerist aan. Een compacte stad; je bent onmiddellijk in het centrum om daar onverwijld een ondergrondse parkeergarage in te duiken.

Toeristen worden rond-
geleid in de kathedraal van Murcia.
->

De temperatuur (10 Graden) was niet die was beloofd, maar in de zon op een terras op de Plaza del Cardenal Belluga, tegenover het bisschoppelijk paleis, was het best uit te houden. Het centrum is autovrij. Het enige wat je er hoort is het geroezemoes van het winkelend publiek. Haaks op het paleis het front van de kathedraal, een uitbundige mengeling van renaissance en barok.
Al even uitbundig is het overwegend gothische interieur, waar je door een glazen vloer de fundamenten van de oudste kerk kunt zien. ‘n Zekere overcompleetheid van aangeklede en  gekroonde madonna’s/andere vrouwelijke heiligen.

Meer

De Sierra de la Muela is als het ware een kaap in de Middellandse Zee, aan de noordoostkant de afsluiting vormend van de baai waaraan La Azohia ligt. Een smalle weg van hier en daar bijzonder slecht asfalt voert vanaf de weg naar Cartagena omhoog naar een communicatiestation. De beloning is een aantal fraaie uitzichten. (Klik op de foto voor vergroting.) Op de voorgrond ligt Azohia. De oranje pijl geeft de wijk El Pinar de San Gines (pijnbos) aan, waar wij verblijven. Het grijze vlak op de achtergrond zijn kassen van plastic folie, waarin tomaten worden gekweekt.  Het ligt allemaal wat verder uit elkaar dan op de foto lijkt.

Foto links, genomen op de top: Alex was hier ook

Meer

Aguilas, vissers- en jachthaven, strand, appartementsgebouwen, ligt een uurtje rijden door de sierra, ten zuiden van onze stek, La Azohia. In eerste instantie in de verkeerde richting gewandeld over de boulevard met als doel een koffieterrasje. Maar dat had als voordeel dat je een goed zicht had op de stad met op een rots gelegen burcht(ruïne) en Don Quichottemolen (klik op de minatuur voor een volwaardige prent). Evenals in Frankrijk, is de zondag in Spanje een familydag. Gezellige drukte dus. Op de weg merk je daar, op wat motorduivels na, niks van .