Sommige recensenten hebben minder aardig geschreven over de nieuwe film van regisseur Arne Toonen, Black Out, omdat ze nu eenmaal niet van het genre houden. Ik denk dat je dan de recensie door iemand anders had moeten laten schrijven. Nou ben ik zelf ook geen groot liefhebber van films met overmatig en overbodig geweld, ook niet van 3D en van fantasy. Tegen die achtergrond kan ik van de film van Toonen zeggen: ach, een deel van het geweld was voor mij niet nodig geweest, maar ik heb me zeer vermaakt met de ingewikkelde slapstick waarin zo ongeveer iedereen een op de lachspieren werkende ernst aan de dag legt.

Een parodie op al die bloedserieuze Amerikaanse misdaadfilms, waarvan je vaak de plot maar moet raden en waarna je in verwarring de bioscoop verlaat, onwillekeurig het bloed van je handen aan je broek afvegend. Black Out is een filmtechnisch bijna perfect stukje werk. Inderdaad, zoals Toonen ergens zei: ‘Een komische misdaadfilm.’ De zonnebril die hij er bij op had accentueerde dat nog eens.

Zusjes Schuurman

Het enige puntje van kritiek dat ik kan opbrengen – dat moet altijd, in een serieuze recensie – is dat ik natuurlijk blij ben met elke keer dat ik de zusjes Birgit en Katja Schuurman te zien kan krijgen, maar dat hun rol in Toonens film ‘over the top’ is en vooral: er een beetje aan de haren bijgesleept. Nu zijn alle figuren in de film zwaar over the top, dus dan valt het wel weer mee. De twee kunnen aardig effectief overweg met sierbijl en honkbalknuppel, dat dan weer wel.

Je kunt ook zeggen dat het feit dat Toonen er een rol in geschreven heeft voor zijn echtgenote en zijn schoonzusje bijdraagt aan het misdaadkomisch gehalte van de film.

Het ‘onderliggende’ boek Merg en Been van Gerben Hellinga ken ik niet, wat deze schrijver betreft ben ik blijven steken bij De ochtendverse schoen uit 1968. Maar Black Out is alleen gebaseerd op Merg en Been, ook alweer 27 jaar oud. Ik moest tijdens de film geregeld denken aan de veel te sterk ondergewaardeerde roman Bloed van Beau van Erven Dorens.

Het verhaal: Jos Vreeswijk, die, zo blijkt, enigszins thuis is in een vaag met drugshandel gerelateerd crimineel circuit, wordt op een ochtend wakker naast een lijk en heeft geen idee hoe hij samen met dat deerlijk verminkte gezicht in bed terecht is gekomen. Wat je noemt een black-out.

Hondentrimsalon

Uiteraard is het vervolgens zaak van het lijk af te komen. Maar intussen wordt het Vreeswijk steeds duidelijker dat er twintig kilo cocaïne vermist wordt en dat hij daar scheef op wordt aangekeken door diverse figuren die azen op deze fraaie buit. We zien een onwaarschijnlijk bejaarde (Edmond Classen, vooral bekend van de tv-serie Vrienden voor het leven) die de beide dames Schuurman als lijfwacht heeft) een keiharde mevrouw Coca Inez (Renee Fokker) en de van oorsprong Russische eigenaar van een bowlingbaan, Vlad (zeer naturel gespeeld door de Britse acteur Simon Armstrong) en nog een heleboel andere figuren, tot en met twee rappers, Willy Wartaal en Kempi, die met overgave de rol spelen van boodschappenjongens tegen wil en dank – de scène waarin ze onder bedreiging van een handvol wapens proberen uit te leggen dat zij, althans een van de twee, geen hondenuitlaatservice exploiteren maar daarentegen een hondentrimsalon wil ik nog graag een paar keer terugzien. Net als de deus ex machina die nodig blijkt om een patstelling waarbij vijf man elkaar met vuurwapens bedreigen tot een goed einde te brengen. Nou ja, wat je dan eventueel een goede einde kunt noemen, in het kader van een misdaadkomedie.

Bowlingballen op Moussorgsky

Met het lijk wordt gezeuld, de coke wordt gevonden en weer verloren en nog eens gevonden en weer verloren en vervangen door iets anders, we zien een onwaarschijnlijk tweegevecht in een rijdende auto en een prachtig handgemeen op de bowlingbaan waarbij kegels en bowlingballen worden gebruikt op de tonen van Nacht op de kale berg van Modest Moussorgsky. (Een behoorlijk over the top gespeelde versie.) Niemand vertrouwt wie dan ook, we zien politiemannen die alle regels aan hun laars lappen, anders kom je nergens, Horace Cohen speelt Rex die alleen maar slachtoffer lijkt maar ook een tijdje de coke ‘beheert’ – hij was vrijdagavond in Heerlen aanwezig bij de eerste vertoning aldaar van de film, het gaat weer beter met zijn oog – Ursul de Geer is een fraaie advocaat en consigliere – en uiteindelijk komt het allemaal goed. Al raakt eigenlijk iedereen, naar goed gebruik, wel zwaar beschadigd in the process.

Alle rollen zijn eigenlijk de bekende clichés, maar allemaal met een knipoog en zoals dat tegenwoordig heet ‘met een twist’.

Het blijkt dat Rotterdam, waar de film in oktober en november vorig jaar in onwaarschijnlijke korte tijd is opgenomen, een veel betere plek is voor zoiets dan Amsterdam met die eeuwige leuke geveltjes en grachtjes. De ambiance van de Maasstad, de casting, de fotografie, de flitsende montage en het dolle verhaal maken van deze film een volwassen product dat niet alleen goed is voor een avondje vermaak in de bioscoop maar dat ook naar meer smaakt.

Er zijn al plannen, hoorde ik.

Professionele Brabantse filmmakers, werkend onder de stichting Perennia Film, zijn op zoek naar een acteur (32 à 44 jaar), die de hoofdrol wil/kan spelen in de korte film Lucien, die gaat over een pastoor die een identiteitscrisis doormaakt. De bijbehorende audities zijn op 11 en 12 februari in Oirschot.

De eisen die aan de kandidaat worden gesteld zijn niet gering. Onder meer: opleiding tot acteur en ervaring, in staat zijn online voorbeelden van zijn acteren te laten zien. Hij zal ook moeten optreden in ABN.

Aanmelden kan tot 20 januari bij Kirsten Cuppens (cast manager): cast@luciendefilm.nl.
CV en een of meerdere foto’s van jezelf bijvoegen. Meer informatie over de film vind je op www.luciendefilm.nl

‘Lucien’ is een low budget productie en zal worden ingediend bij het Nederlands Film festival. Alle medewerkenden verlenen vrijwillig hun diensten.

Rutger Hauer <- speelt Freddy Heineken in de ontvoeringsfilm (19-20 januari).

Wil je deze agenda later nog eens raadplegen, tik dan in het zoekvenster links ‘BioBest’ in.

Midnight In Paris 12 en 13 januari.

Romantische komedie van Woody Allen. Gil (Wilson) is een aspirant schrijver die met zijn verloofde Inez (McAdams) en haar ouders een bezoek brengt aan de stad van de liefde. In tegenstelling tot de welgestelde Inez, die niets ziet in een onzeker kunstenaarsbestaan, valt Gil direct na aankomst al voor de artistieke charme van de lichtstad. Maar is het leven daar nu echt zoveel mooier, of lijkt dat maar zo?

Met Nina Arianda, Kurt Fuller, Mimi Kennedy, David Lowe, Manu Payet.

De Heineken Ontvoering  19 en 20 januari

Op een koude novemberdag in 1983 wordt ’s werelds succesvolste en rijkste bierbrouwer Alfred Heineken samen met zijn chauffeur Ab Doderer voor de deur van zijn kantoor ontvoerd.

Regie: Maarten Treurniet. Met o.a. Rutger Hauer.

As It Is In Heaven  26 en 27 januari

Zweeds drama van Kay Pollak. Dirigent Daniel Daréus toert om de wereld met zijn wereldberoemde muziekstukken en staat dag na dag op het podium. Tot hij een hartaanval krijgt en hij het doktersadvies krijgt zeer rustig aan te doen. Hij keert terug naar zijn geboortedorp en neemt een andere naam aan om zijn aanwezigheid geheim te houden. In die tijd van bezinning moet hij onder ogen zien dat zijn carrière slechts een vlucht was uit zijn ongelukkige jeugdjaren. En dat terwijl hij juist weer woont tussen dezelfde mensen van toen.

De Bende van Oss   2 en  3 februari

Het historische misdaaddrama De Bende van Oss is gebaseerd op waargebeurde feiten en vertelt het verhaal van Johanna van Heesch (Sylvia Hoeks). De jonge en levenslustige Johanna is via haar man Ties (Matthias Schoenaerts) verzeild geraakt in ‘de Ossche bende’, die bijna dagelijks samenkomt in haar café. Onder leiding van de gewelddadige Wim de Kuiper (Marcel Musters) zorgt de bende voor een golf van misdaad en moord die heel Nederland jarenlang in zijn greep houdt en waar het laatste vooroorlogse kabinet door gevallen is.

Regie: André van Duren

Habemus Papam   9 en 10 februari

Habemus Papam ofwel ‘We hebben een Paus’, de woorden waarmee bekend wordt gemaakt dat het conclaaf een nieuwe Paus heeft gekozen, begint met de dood van de Paus en het conclaaf dat zijn opvolger kiest. Eenmaal gekozen raakt de nieuwe Paus (Michel Piccoli) in een diepe persoonlijke crisis, vanwege de vele verantwoordelijkheden die hem boven het hoofd hangen.

Regie: Nanni Moretti

A Separation  16 en 17 februari 

De vrouw van Nader wil samen met hem en hun dochter Termeh Iran verlaten. Ze heeft alles al geregeld en staat erop om in het buitenland een nieuw leven te beginnen. Nader heeft echter zijn bedenkingen. Hij is bezorgd over zijn demente vader en hij wil hem niet aan zijn lot overlaten. Hij besluit daarom dat het gezin thuis moet blijven.De hoofdpersoon komt al snel terecht in een web van leugens, manipulatie en confrontaties.

Regie: Asghar Farhadi

Jane Eyre   1 en 2 maart

Weer een verfilming van het beroemde boek van Charlotte Brontë.

Regie: Cary Fukunaga

Tous les soleils  8 en 9 maart 

De Italiaanse Alessandro doceert barokke muziek en leeft in Straatsburg met zijn broer en zijn vijftienjarige puberdochter Irina. Broer Crampone is een onschuldige anarchistische idioot die sinds Berlusconi aan de macht kwam, politiek asiel probeert te verkrijgen. Soms heeft Alessandro het gevoel dat hij twee tieners moet opvoeden.  Wanneer zijn dochter  voor het eerste verliefd wordt, komt Alessandro’s leven op zijn kop  te staan

Regie: Philippe Claudel

Mother and Child  15 en 16 maart

De vijftigjarige Karen (Annette Bening), werd als meisje van veertien door haar moeder gedwongen afstand te doen van haar baby. Ze durfde niet tegen haar moeder in te gaan, maar is het kindje nooit vergeten. Na jarenlang moed te hebben verzameld gaat ze op zoek naar haar dochter.

Regie: Rodrigo García

Weer volop dik hout om te zagen aan de voet van het Brabantse Provinciehuis. Mwa Joenge!

Rabbit Hole – do. 8 en vr. 9 december

Becca en Howie Corbett pakken de draad van het dagelijkse leven weer op na een tragisch, plotseling verlies. Acht maanden geleden waren ze nog een gelukkig gezin, met alles wat ze maar te wensen hadden. Nu zitten ze gevangen in een warnet van herinneringen, verlangens, schuldgevoelens, verwijten, sarcasme en woedeuitbarstingen. Ieder verwerkt het verlies anders. Het verdriet uit zich in golfbewegingen. Schoorvoetend praat Becca er met haar moeder over en in het geheim zoekt ze contact met de jongen die betrokken was bij het ongeluk dat alles veranderde. Ondertussen valt Howie tegen haar uit en denkt hij troost te vinden bij iemand anders. Toch proberen ze samen, soms tegen beter weten in, weer inhoud te geven aan het leven.

Troubled Water – do. 15 en vr. 16 december

Jan Thomas is vrijgelaten uit de gevangenis waar hij acht jaar heeft gezeten voor kindermoord. Hij heeft deze moord altijd ontkend en is vastberaden na zijn vrijlating iets van zijn leven te maken. Hij is een getalenteerd organist en wordt aangenomen bij een kerk in Oslo. Door zijn talent en zachtaardig karakter wordt hij al snel gewaardeerd door zijn omgeving. Zo weet hij ook de harten van de pastoor Anna en haar zoontje Jens te veroveren. Hoewel Jan zijn verleden geheim heeft weten te houden, komt de waarheid boven water wanneer lerares Agnes met haar klas de kerk komt bezoeken. Ze herkent de Jan als de man die veroordeeld was voor de moord op haar zoon.

www.biobest-theater.nl

Dat leidt tot een confrontatie van de jonge vrouwen met een aantal dienstplichtigen, die hen zeer tot hun ergernis, buiten de hekken van het stadion moeten bewaken, totdat zij na afloop van de wedstrijd kunnen worden afgevoerd naar de zedenpolitie.

Zeer grappige situaties, bij voorbeeld als een van de soldaten door het hek naar het voetballen kijkt en probeert daarvan  ‘professioneel’ verslag te doen. Tijdens de rust zegt een van de vrouwen naar de wc te moeten. Als dan ook supporters het toiletgebouw in willen, leidt dat tot hoogst  ongemakkelijke situaties voor de bewaker. ‘Jullie mogen er niet in.’ – ‘Waarom niet?’

Tijdens het transport van de vrouwen, repareert de commandant de antenne van de bus, zodat ze de eindoverwinning van de nationale ploeg kunnen meemaken. De film eindigt in een euforie à la Museumplein bij het landskampioenschap van Ajax, waarbij de vrouwen zwaaiend met vuursterretjes in de menigte verdwijnen.

Een in al zijn soberheid fraai geënsceneerde en overtuigend gespeelde film.

SanteLOGie

Filmbespreking door Sante Brun

---

Lionel Logue was een amateurtoneelspeler in Perth, Australië en hij had per ongeluk te maken gekregen met mannen die na de Eerste Wereldoorlog naar huis teruggekeerd waren met ‘shellshock’, een toestand die maakte dat ze hevig stotterden of helemaal niet meer konden praten. Logue bleek met zijn onorthodoxe methoden succes bij hen te hebben en hij kwam uiteindelijk in de Londense ‘medische wijk’ Harley Street terecht als een soort voorloper van een logopedist.

De hertog van York wordt, doordat zijn broer de voorkeur geeft aan een huwelijk met zijn nogal promiscue Amerikaanse vriendin Wallis Simpson boven zijn koningschap als Edward VIII, nogal onverwacht koning van Engeland als George VI.

Maar hij is vanaf zijn vierde of vijfde jaar gedwongen geworden zijn linkshandigheid om te zetten in rechtshandigheid en tegenwoordig weten wij dat heftig stotteren daar het gevolg van kan zijn. De man die aan ziet komen dat hij de nieuwe koning zal zijn, vindt het verschrikkelijk, want een koning houdt toespraken, tegenwoordig zelfs via de radio.

Zwaar gehinderd door het koninklijk protocol neemt hij op initiatief van zijn vrouw Elizabeth spraakles bij Lionel Logue. Met name voor de hertog van York, inmiddels George VI, draait de spraakles uit op een warme verstandhouding tussen de spreekleraar en de koning. Alles culmineert in de beroemde toespraak die George VI hield voor de radio, direct na de oorlogsverklaring van Engeland aan Duitsland in september 1939. Ongestotterd, dankzij Lionel Logue.

Dat is het verhaal van The King’s Speech.

Wenkbrauw

Wat een schitterend gemaakte film. De juiste maar geen kruiperige dosering royalty, een feilloze casting, misschien nog meer van Geoffrey Rush als Lionel Logue dan Colin Firth als George VI. Maar de koningin Elizabeth, zelfs de dochters Elizabeth en Margaret, Baldwin, Chamberlain en bovenal Churchill, hoe komen die Engelsen toch aan al die prachtige en prima gelijkende acteurs? Edward VIII en Wallis Simpson, ook perfect.

Over juiste dosering gesproken: de ongelooflijk trefzekere dosering van kille royalty die het ontstaan van een goede relatie met Logue aanvankelijk in de weg staat – culminerend in het subtiel optrekken van één wenkbrauw door Logue in een discussie met de pompeuze aartsbisschop van Westminster, dat gebaartje dat duidelijk verklaart hoezeer de twee mannen, de spraaktherapeut en de koning, aan elkaar gehecht zijn geraakt.

Ondanks dat er visueel eigenlijk weinig gebeurt zit je de gehele film geboeid aan het scherm. Het gaat vaak inderdaad om blikken, om hoofdbewegingen, het al genoemde vagelijk optrekken van een wenkbrauw; de onderkoelde buitengewoon Britse manier van spreken doet de rest – dat nog aangevuld met de originele geluidsopnamen van de abdicatie van Edward VIII en de rede van George VI waarmee de film feitelijk eindigt.

Een meesterwerk van regisseur Tom Hooper.