hhBest – Sinds 1998

‘Boeken’-rubriek

Boekbespreking door Sante Brun

Dat komt ervan als je een beetje zit vastgeroest aan je setje favoriete Amerikaanse schrijvers: dan wordt er maar moeizaam plaats gemaakt voor een nieuwe. Ik heb ook wel eens mijn neus gestoten, een uitstapje gemaakt naar Paul Auster en moeten vaststellen dat die me niet kon boeien. Maar in de loop van de jaren heeft toch Tom Wolfe zich bij het setje Roth, Boyle, Therouxgevoegd en nu komt er, tien jaar na dato, weer een bij: Jonathan Franzen, althans diens boek The Corrections uit 2001.

Er is wel beweerd dat Franzen een soort éénboeksauteur zou zijn, al heeft hij er verscheidene op zijn naam staan. Dat ene boek, dit dus, is wel heel overtuigend, in ieder geval. Een boek van zeshonderd pagina’s dat ik niet aarzel te rekenen tot de monumenten van de Amerikaanse literatuur.

Meer

 Waarom zouden Nederlandse thrillerauteurs zo hardnekkig zijn in hun pogingen, hun boeken te  voorzien van laat ik zeggen hier en daar een poging tot literatuur? Gemis aan erkenning?  Daarover hebben ze tegenwoordig, met zelfs een ‘maand van het spannende boek’, inclusief CPNB-geschenk, toch niet te klagen.

Neem nou Charles den Tex, die ‘t cadeautje dit jaar mocht schrijven: Onmacht. Het lijkt of die titel eerder slaat op des schrijvers gemis aan literaire kwaliteiten dan op de inhoud van het boekje, want in dat opzicht slaat het als een tang op ‘n varken. De omslagontwerper komt ook al niet verder dan een ‘mysterieus’ vrouwengezicht met groen gephotoshopte ogen.

Meer

Het was deze week boekenweek. Nee, natuurlijk niet Boekenweek, maar boekenweek zoals het elke dag een beetje boekenweek is. Ook was het boekenweek omdat ik met een aantal boekenliefhebbers foto’s uitwisselde van de eigen boekenkasten, waarbij je meteen even een glimp opvangt van de inrichting van hun huizen. Ik ben vooral een beetje afgunstig op mensen die van die ouderwetse boekenkasten hebben met glazen deuren ervoor.

Een echte weekendcolumn op SanteLOGie

De gezamenlijke kinderboekenwinkels hebben het historische jeugdboek Manhatan van Bestenaar Rob Ruggenberg genomineerd voor hun Kinderboekenwinkelprijs 2010.

Meer

Nop Maas schetst in tweede deel biografie genadeloos beeld van Volksschrijver Reve

Boekbespreking door Sante Brun

Wie nog een geïdealiseerd beeld heeft van Gerard Reve, en dat zo wil houden, die zou ik willen afraden deel 2 van de door Nop Maas geschreven biografie ter hand te nemen. Want in ruim achthonderd pagina’s schetst Maas een genadeloos beeld van de Volksschrijver van Land en Volk. Wie dacht dat Reve een begenadigd schrijver is die moeiteloos de ene roman na de andere produceerde – dat zou, met een blik achteruit, best kunnen – krijgt hier een aanzienlijk schriller beeld te zien, namelijk dat van de werkelijkheid in de jaren 1962 tot 1975, door de Auteur Soleil zelf achteraf wel gekenschetst als ‘De Rampjaren’, door Maas gekozen als de titel van deel 2 van de Kroniek van een schuldig leven.

Meer

Een verhaal dat mensen hun held ontneemt en anderen hun schurk

Door Sante Brun

Je zou bijna denken dat Annejet van der Zijl, gaande het onderzoek van het materiaal dat haar ter beschikking stond bij het schrijven van het boek ‘Bernhard, een verborgen geschiedenis’ een allesverzengende haat tegen haar onderwerp heeft opgevat. Maar die constatering zou toch geen recht doen aan de status van dit schitterende, doorwrochte en toch bijna lichtvoetige, prettig leesbare boek. Ik heb de neiging mevrouw Van der Zijl te tippen als ‘opvolgster’ van Jan Morris en Barbara Tuchman.

Maar dat van die haat, dat is dus niet waar, en het was ook niet nodig, want de geschiedenis vertelt zelf wel wat voor stuk onbenul Zijne Koninklijke Hoogheid feitelijk was.

Meer

Door Sante Brun
Waarom ging ik eigenlijk kijken in die wat obscure hoek van de werkkamer, de boekenkast waar ‘populair wetenschappelijk’, Tom Wolfe, een bonte verzameling lang geleden gekochte literatuur, politieke boeken, vertaald Spaans en Portugees en een papiersnijmachine staan en liggen? De hele dag had ik al dat zeurende idee: dat je wel veel boeken las, maar dat je de meeste zou kunnen herlezen zonder te merken dat je het al eerder tot je had genomen.

Meer

Door Sante Brun
In Nederland vinden we dat heel gewoon: dat boeken verfilmd worden. Afgelopen maanden zelfs weer twee, waarbij we zien dat we loskomen van de ‘zware’ literatuur en zelfs van de Tweede Wereldoorlog.

De Italiaanse cinema had dat heel lang niet nodig. Fellini, Bertolucci, Visconti, De Sica, die waren zelf literaire schrijvers, hun films waren hun romans.

Meer

Boekbespreking

Door Sante Brun
Thomas Coraghessan Boyle is een van mijn vaste groepje favoriete Amerikaanse schrijvers. Hij heeft een flinke productie, net als andere favorieten als Philip Roth en Paul Theroux, dus ik heb de handen vol aan het bijhouden van alleen al deze drie.

T.C. Boyle is een merkwaardige auteur. Zijn belangrijkste werken zijn geromantiseerde biografieën van Amerikaanse ‘ikonen’, zoals Kellogg, van de corn flakes), McCormick, van de landbouwmachines, Frank Lloyd Wright, de architect en Dr. Kinsey, van het seksuele leven.

Meer

Boekbespreking

door Sante Brun

Geheel ongestoord door de moord op zijn boek Q&A, met als moordwapen de veelbekroonde film Slumdog Millionaire, heeft Vikas Swarup, Indiaas diplomaat het standplaats Zuid-Afrika, vorig jaar een fraaie en klassieke whodunnit afgeleverd onder de titel Six Suspects. Het is al net zo’n strak gestructureerd boek als Q&A en in die bijna zeshonderd pagina vertelt hij niet alleen het verhaal over wie (niet) de steenrijke zoon Vicky Rai van de minister van Binnenlandse Zaken van de Indiase staat Uttar Pradesh heeft vermoord, maar geeft hij ook een prachtig beeld van de vele facetten van de kleurige en niet altijd even vrolijke Indiase samenleving.

Meer

Paul Theroux wordt nog altijd beschouwd als  een van de grootste levende reisschrijvers, maar een beetje tweederangs als romancier. Dat laatste is ten onrechte.
Door Sante Brun
In ‘A Dead Hand ─ A Crime in Calcutta‘ van Paul Theroux is Jerry Delfont een reisschrijver die stukjes maakt voor ‘reisbladen‘, maar die in Calcutta is gestrand met een ‘writer‘s block‘. Delfont is de ikfiguur. Theroux is ook altijd de ikfguur in zijn boeken, maar in dit geval is hij dus ook iemand anders, namelijk Jerry Delfont. Tijdens zijn verblijf in Calcutta wordt Delfont door een medewerker van het Amerikaanse consulaat zelfs voorgesteld aan de echte Paul Theroux, die een beetje neerbuigend tegen deze mindere collega doet en door hem dan ook een eikel wordt gevonden. Delfont heeft zelfs het gevoel dat Theroux hem het onderwerp dat hij intussen gevonden heeft, afhandig probeert te maken.

Meer

Aan het einde van het tweede deel (600 blz) steekt er een bewegende vinger uit een pas gedolven graf. Er passeert een vos, die zojuist een spitsmuis heeft verorberd. Die rekel doet, wat ieder mens zou hebben gedaan, hij kiest het hazenpad (Of die haas daar blij mee is, laat ik in het midden

In dat tweede deel van de Millennium-trilogie van Stieg Larsson (1954-2004)herrijst iemand dus uit de dood. Eigenlijk vind ik dat het enige zwakke, want gezien de aard van de verwondingen volstrekt onwaarschijnlijke moment in de twee verhalen van elk ca. 600 pagina’s die ik inmiddels heb gelezen: Het eerste draagt de onmogelijke titel Mannen die vrouwen haten, het tweede De vrouw die met vuur speelde.

Meer

Reve, de jonge jaren, 1923-1962

Door Sante Brun
We treffen Gerard Reve, de schrijver van stad en land, in het eerste deel van zijn biografie in een ongelukkige periode; hij heeft één boek geschreven dat met enig succes in 1947 is uitgekomen, maar nauwelijks inkomsten oplevert in de periode die de biografie omvat: van 1923 tot 1962: De Avonden. Daarnaast enkele novellen: Werther Nieland en De Ondergang van de familie Boslowits. De door Nop Maas beschreven periode kan gezien worden als een van weifelmoedigheid over ‘hoe nu verder‘, zowel met zijn persoonlijk leven als met de literatuur. Meer

Door Sante Brun
De nieuwe roman van Niccolò Ammaniti heet ‘Che la festa cominci‘, in het Nederlands al voor te bestellen onder de titel ‘Laat het feest beginnen‘ . Ammaniti heeft de afgelopen jaren in recordtempo een aantal prachtige boeken het licht doen zien, waarvan ik ‘Come dio comanda‘ (Zoals god het beveelt’) nog altijd het beste  vindt. Tot nu toe was altijd een jongen van twaalf of veertien jaar de hoofdpersoon tegen wiens achtergrond Ammaniti het moderne Italië schildert, het land van obscene rijkdom van een steenkoude asociale middenklasse enerzijds en een rechteloze en al even asociale onderklasse anderzijds.

Meer

Op 14 december 2009 schreef ik op deze plaats, naar aanleiding van de toekenning van de PC-Hooftprijs aan Charlotte Mutsaers, voornemens te zijn zo gauw mogelijk iets van haar te lezen. Aangespoord door de originaliteit van haar geest, zoals ik die had geproefd uit gesprekken met haar en artikelen over haar werk. Het werd Koetsier Herfst. Een hilarisch boek.

Lees op Manieren: ‘Bij Mutsaers botst alles met de conventies’.